Kup CD / Kup Digital Sample
Numer katalogowy

ZOHAR 040-2

Data premiery



CD |



Niniejsza płyta Maćka Szymczuka – Clouds w doskonały sposób rozwija kontemplacyjne tematy zainicjowane na jej poprzedniczce – Ways. Choć na okładce pojawia się tylko nazwisko Maćka, na płycie roi się od gości, których energia i pomysły dopełniają 14 nowych  kompozycji (Łukasz Ciszak, Julian Coope, Olek Kałążny, Joanna Kustwan-Szymczuk, Maciej Mehring, Mariusz ‘Oziu’ Orzechowski, Michał Sosna).

Muzyka, którą odnajdziemy na Clouds jest zmienna – jak natura tytułowych chmur. Bywa delikatna, eteryczna i zwiewna, by za moment zagrzmieć burzowo i mrocznie – co odzwierciedla już sama okładka. Mimo różnorodności słyszalnej w poszczególnych utworach, wszystko splata się w spójną całość, sprzyjając wyciszeniu i medytacji, bo i więcej tu muzycznych plam, w których można się zatracić, niż porywających rytmów. Płyta wręcz idealnie kojąca.
Termin premiery płyty jest bardzo nieprzypadkowy – CD ukaże się bowiem w dniu urodzin Maćka Szymczuka. Jednak prezenty przewidziano przede wszystkim dla słuchaczy.

Dla pierwszych stu szt dołączono bonus – CDR Rare species. Vol. 1, na którym oprócz zremiksowanych utworów z Clouds (autorstwa Andrew Lagowskiego, Blare For A, Dead Factory, Michaela Hoffmanna i Xenoton), znajdziemy kilka remiksów Maćka – zrobionych dla kIRk i Echoes Of Yul. Oprócz tego – jego utwory umieszczane na różnych wydawnictwach oraz te wcześniej niepublikowane – wszystkie pierwszy raz zebrane na jednej płycie. Niewątpliwa gratka.


01. Cumulus Congestus (Fresh Showers)
02. Cirrus Uncinus (To Watch The Clouds)
03. Altocumulus Floccus
04. Altostratus
05. Nimbostratus (Obłok różany)
06. Cirrocumulus Undulatus
07. Stratocumulus Duplicatus
08. Cumulus Mediocris (Słońce za chmurą)
09. Cumulonimbus Capillatus (Clouds)
10. Cumulus Lacunosus
11. Stratus Undulatus (Srebrne chmury)
12. Cirrostratus Fibratus
13. Cumulus Humilis (White Sheep)
14. Cirrus Vertebratus (Sunny Again)

Maciek Szymczuk
Łukasz Ciszak – guitars, piano, sax, Julian Coope – guitars, Olek Kałążny – bass, Joanna Kustwan-Szymczuk – vocals, Maciej Mehring – vocals, Mariusz ‘Oziu’ Orzechowski – vocals, Michał Sosna – clarinet

Maciek Szymczuk
& Łukasz Ciszak – 3, 4, 7, Julian Coope – 2, 5, Olek Kałążny – 7, 12, 13, Joanna Kustwan-Szymczuk – 1, 2, 6, 7, 9, 13, 14, Maciej Mehring – 5, 11, Mariusz ‘Oziu’ Orzechowski – 8, Michał Sosna – 2

Joanna Kustwan-Szymczuk – 6, 9, Mariusz ‘Oziu’ Orzechowski – 8, Tadeusz Miciński – 5, 11, Percy Shelly – 1, Craig Nicholson – 2, Christina Rossetti – 13, Alan Benjamin – 14
Recorded between summer of 2011 and fall of 2012
Mix – Maciek Szymczuk and Kuba Łuka
Mastering – Kuba Łuka


Heathen Harvest:
So begins the most diverse ambient release of the year, the first solo full-length from Maciek Szymczuk in some eight years, Clouds.  Invoking these most immortal words from one of the nineteenth century’s most enduring poets, Percy Bysshe Shelley, Szymczuk effectively and immediately sets the stage for what is to come, building an atmosphere that is both classically ethereal and ephemeral in nature, much like the transcendent nature of the album’s own apparent muse.  Fusing synth-heavy deep-audio styled ambience in the vein of Bad Sector and an organic approach to dark textures with a world / tribal appeal that will occasionally bring to mind artists such as Ulf Söderberg, Vidna Obmana and Steve Roach, Szymczuk forges a strong foundation for his music that is all too familiar to the genre.  It is the contributions from other artists as well as Szymczuk’s own admirable compositional open-mindedness from track to track that helps to give each track its own uniqueness.
From these opening female-fronted lines and the neoclassicism that accompanies them to the heavy industrial tides of “Nimbostratus”, the hypnotic mantra of “Cumulonimbus Capillatus” and the dubby new age style of “Cumulus Lacunosus”, Clouds manages to run a gauntlet of styles while still being brought together under the very concept the title implies.  It shouldn’t come as any surprise, after all, that such a theme should bear a vast array of impressions — it only makes sense.  With every variety of cloud that dominates the sky comes a new mood, a new atmosphere, a new type of electric in the air.  From the light, fluffy and gentle to the ominous, foreboding blackness that sweeps over the horizon, clouds, like the music featured here, can bring most emotions to the surface of any psyche; contentment to dread, melancholy to joy, they influence us in a way that often feels intangible.  Yet, as Shelley’s uttered final lines in the opening track imply, they are forever the same, existing in different guises, transforming, but never ceasing to exist.
Unsurprisingly, these qualities are what help the album get away with having such a varied sound that would ultimately be the doom of any other record.  Where other ambient releases will traditionally lull the listener to a state of meditation or contemplation, Clouds is vibrant to the point of becoming vision-inducing with tracks that flow well together and yet change so drastically as if to instill new chapters within one’s imagination without ever stirring them from their subtle psuedo-slumber.  Tracks such as “Cumulus Humilis” also show an incredible amount of maturity and restraint with a minimal bell and bass composition that is processed just enough to leave me feeling haunted.  Lovely female vocal work is done here that sends shivers down my spine — a sensation that is increasingly harder to come by as I age — leaving one with visions of darkened Eastern European landscapes, fogged by the leagues of spirits whom wander those lands after millenia of turmoil — lands that will, with any given following track, be afforded the warmth of the sun or welcomed by the smell of rain.  I can’t help but get the impression that this will be an album that will be overlooked by many in the years to come because Szymczuk hasn’t attempted to go with the dark imagery that has become all too fashionable in recent years, but Clouds is a work that may well be upheld as a classic by his peers at some point in the future.

his new release from Maciek Szymczuk could represent a classic Zoharum release but, because is filled with guest appearances, the music is changeable and seems a sort of pop-dark ambient. Just to be clear, pop is not a synonymfor commercial but a way to express the fact the key point of this album is the merge of a song structure in a dark ambient sound context.
The voice of Joanna Kunstwan-Szymczuk, with the words of Percy Shelley, clear the sound palette of “Cumulus Congestus (Fresh Showers)”, the first track of this album that acts as a sort of intro to the remarkable variety of the sound solutions and the second track, “Cirrus Uncinus (To Watch The Clouds)”, is a more refined version of this form. “Altocumulus Floccus” is an atmospherical introduction to “Altostratus” where an almost epic synth are juxtaposed to african beats while “Nimbostratus (ObÅok różany)” is completely centered upon the voice of Maciej Mehring interpreting the words of Tadeusz Micinski. “Cirrocumulus Undulatus” is an etherial song as “Stratocumulus Duplicatus” while “Cumulus Mediocris (SÅoÅce za chmurÄ)” returns to a more solemn form with Mauriusz,Oziu’ Orzechowski chanting his own words. “Cumulonimbus Capillatus (Clouds)” is the proper title track of this album as it embodies the principal qualities of this release. “Cumulus Lacunosus” seems a quite chill-out (or idm) track reminiscent of some old records while “Stratus Undulatus (Srebrne chmury)” is open by the spoken words, written by Tadeusz Micinski, of Maciej Mehring introducing the etherial soundscape evoked by the author. “Cirrostratus Fibratus” is a small introduction to “Cumulus Humilis (White Sheep)” where small noises acts as an intro to the voice of Joanna Kunstwan-Szymczuk until a gentle coda ends the track and “Cirrus Vertebratus (Sunny Again)” close this release with the words of Alan Benjamin.
This release has one of the aspects that I consider most in a release: the personality of the musical output as, instead of being a typical release of this label, is one of the most enjoyable albums. Recommanded.

Über das Wetter philosophieren die Menschen seit Gedenken, eine Begebenheit der MACIEK SZYMCZUK auf “Clouds” ebenfalls nachgeht, aber in Form von anspruchsvollen Klangcollagen (mit hohem Ethereal Anteil), die direkt in den Schoß von Mutter Natur versetzen – Wahnsinn!
Im riesigen ZOHARUM RECORDS Backkatalog zählt MACIEK SZYMCZUK‘s “Clouds“, das  vom Künstler selbst gestalteten Digipack erscheint, zu den herausragenden Lichtern, wobei den umtriebigen Polen die Gastmusiker(-innen) ŁUKASZ CISZAK (Gitarre, Piano, Saxophone), JULIAN COOPE (Gitarre), OLEK KAŦĄŽNY (Bass), JOANNA KUSTWAN-SZYMCZUK (Gesang), MACIEJ MEHRING (Gesang), MARIUSZ “OZIU” ORZECHOWSKI & MICHAŁ SOSNA (Klarinette) unterstützten.
Wetter besteht aus verschiedensten Naturschauspielen, wovon MACIEK SZYMCZUK einen Bruchteil in begeisternde Tonkunst transferierte, die sich insgesamt homogen, aber sehr abwechslungsreich zeigt, das hervorragend den Charakter von Mutter Natur unterstreicht. Zudem verbaute MACIEK SZYMCZUK auch emotionale “Verflechtungen”, wodurch er die (schwindende) Faszination/ Demut (der Menschen) vor “Gottesschöpfung” hervorhebt. PS: Im Endeffekt eine Lobpreisung für Mutter Natur, welche nur bewegt, wenn sie/ er ein Faible dafür besitzt!
Als musikalische Basis diente MACIEK SZYMCZUK Dark Ambient, den der Klangkünstler mit Dark Wave/ Ethereal, IDM, Industrial & Klassik versetzte, wodurch “Clouds” über einen völlig eigenständigen Gesamtsound verfügt, der sich durch alle 13 Tracks zieht, die allesamt eng miteinander verknüpft erscheinen, aber trotzdem auch alleine (ohne den Rest) funktionieren. Sämtliche meist erdrückenden Atmosphären begleiten zeitweise leichte organische oder synthetische Rhythmen, weshalb das massive Endergebnis zu keinem Zeitpunkt monoton wirkt, eher steigt von Hördurchlauf zu Hördurchlauf die Lust auf weiteres Erforschen von MACIEK SZYMCZUK‘s “Clouds“. Wen vor allem bedrohliche wie erhabene Klänge faszinieren, sollte sich diesen durchgängigen Leckerbissen nicht entgehen lassen, wovon sämtliche Stücke absolute Anspieltipps sind, die packen, berühren & berauschen – Wahnsinn!
Individuen, die ausschließlich die Glanzlichter der Szenerie erwerben, müssen sich “Clouds” von MACIEK SZYMCZUK unbedingt ihr Eigen nennen – meine absolute (Kauf-) Empfehlung! PS: Derartige Releases wie “Clouds” von MACIEK SZYMCZUK gehören faktisch in den Jahrespoll 2013!

Black Magazine:
Alle reden über das Wetter, MACIEK SZYMCZUK ist das zu öde. Sein Konzeptalbum „Clouds“ widmet sich klanglich voll den großen trübgrauen Wegbegleitern, die ein jeder von uns diesen Sommer mit Sicherheit zu Genüge verflucht hat, weil sie uns um das vermeintliche „Anrecht“ auf einen katalogreifen Klischeesommer bringen. Bei SZYMCZUK ist der Blick in Richtung Himmel hingegen von Faszination und Neugierde geprägt und wurde auch schon in früheren Werken aufgegriffen. Mit Sicherheit ist der von SZYMCZUK selbst designte Digipack die bis dato schönste Veröffentlichung aus dem Hause ZOHARUM RECORDS. ZOHARUM-Chef MACIEJ MEHRING hat auch gleich seine Stimme für „Stratus Undulatus“ und „Nimbostratus“ geliehen. Neben MEHRING hat SZYMCZUK sechs weitere Gastmusiker um sich geschart. Das macht sich in der vielseitigen Instrumentierung bemerkbar. Neben Gitarre und Saxophon tragen auch Klarinette und Klavier ihren Teil zu diesem Gesamtkunstwerk bei. Die Track-Titel sind allesamt die wissenschaftlichen Bezeichnungen bestimmter Wolkenform. „Stratus Undulatus“ zum Beispiel sind an große wellenförmige Gebilde. So unterschiedlich wie die in Ton gegossenen Repräsentationen dieser langsam dahinschwebenden Himmelsriesen sind die dreizehn Tracks auf „Clouds“. Zwischen Jazz, Ethno, brodelndem organischen Ambient-Sound und Spoken Word entzieht sich das Album einer klaren Kategorisierung jenseits des Wortes „Klangmalerei“. Einmal von der exzellenten Audio-Produktion abgesehen ist es vor allem die Hingabe, mit der man Faszination und Magie an etwas für viele so alltäglich wie vermeintlich ignorierenswertes wie Wolken zurückgibt, die „Clouds“ zu einem brillianten Hörerlebnis machen. „Clouds“ legt ihre Schönheit, Fragilität aber auch die sie durchziehende Gewaltförmigkeit und Energie offen, greift sie auf und verwandelt sie in betörende, intelligent inszenierte und mit Liebe arrangierte Momentaufnahmen. Ein ganz großes Album.

Santa Sangre:
Where this fascination for clouds comes from is less important, as every one of us has glimpses of themselves starring up at s shape-shifting cloud. Interesting enough here is the artist’s idea to convert these experiences into musical phantasms created upon scrutiny of these watery formations. Maciek Szymczuk has released “Clouds” through Zoharum and you can find here several musical tableaux, each one depicting a certain cloud.There are many types of clouds classified in relation to height, shape or density. Cirrus clouds (curling, thin lines), cirrocumulus (water droplets), cirrostratus (continuous sheet-like), altocumulus (dense patches), altostratus (intense opaque haze), stratocumulus (lumpy unstable forms), stratus (horizontal layers), cumulus (shreds), nimbostratus (grey, thick, menacing), cumulonimbus (towering vertical) – and I am not even an amateur meteorologist, just wanting to let you know what an incredible array of nuances and sound frequencies this album has.The story of “Cumulus Congestus” (a vertically developed cloud) is related by a feminine voice resuming the sempiternal nature of this phenomenon: “I change but I cannot die” (verses from Shelley’s poem ‘Clouds’) . While Cumulus arose steadily upwards, “Cirrus Uncinus” brazes the sky silently, its hook-like forms inspiring a jazz-driven ambient that should bring back memories from our latest meetings with The Kilimanjaro Darkjazz Ensemble.“Altocumulus Floccus” has the appearance of an accumulation of vaporous globules resulted from a fragmentation. Thus the fading regular beeps disappearing in a shadowy haze. The music bears a poetic minimalism, only suggesting movements of sound and shape in a trompe d’oeil style similar to Vidna Obmana. Maciek seems to be perfectly competent to transmute the diverse ambient music frequencies, surprisingly delivering a dreamy industrial-voyage on the next “Altostratus” and then darkening the specter to a thick, unfriendly atmosphere with “Nimbostratus”. Slabs of steel percussion herald a change in mood and nature, as the nimbostratus cloud announces imminent precipitations (by Maciej Mehring’s voice, Bisclaveret member and Zoharum label co-owner). Joanna Kustwan-Szymczuk surprises again with her changing vocals, replacing the narrative enigmatic recitation with a melodious lullaby on “Cirrocumulus Undulatus”. The Latin for ‘diversified as with waves’ finely reproduce the ebbing flow of the musical piece, and the sparse but dense array of frequencies recapture certain Debussy scales. This eschewing of tonality and intense effect of visualization that was characteristic to impressionism in classical music, has nowadays become a trademark for minimalist ambient composers. And few are those that, like Maciek Szymczuk, come to possess such powerful means of expression, so evident on the depiction of “Stratocumulus Duplicatus” (the multiform accumulations of dense clouds) drawn by guitar, bass and fathomable ambient structures. A third vocalist appears in the person of Mariusz Orzechowski, chanting a call for “Cumulus Mediocris” to gather further larger masses of clouds like the “Cumulonimbus Capillatus”, tower-like vertical clouds that produce thunderstorms and lighting. The melody swifts in a severe register (forecasted years ago by Haus Arafna) connecting the instability of the atmosphere with “the clouds in my heart, the clouds in my mind”.By the musical blending of poetry and abstractness, Maciek Szymczuk resembles sometimes to a medieval geometer that treats numbers like portals to allegoric realities. This creates a sense of distracted and indifferent beauty pervading the album’s melodies, like “Cumulus Lacunosus” (clouds with circular holes), and also an enigmatic opening to interpretation of musical phraseologies (Stratus Undulatus) punctuated by allusive vocals (Maciej Mehring).When geometrical scales are abandoned for more earthly nuances like on “Cirrostratus Fibratus”, Maciek becomes a painter working with scarce fiber-dense brushes, a refined opium dreamer on a fair weather forecasted by the “Cumulus Humilis; or the vehicle of our transparent distant thoughts articulated by the soft, somnambular movements of “Cirrus Vertebratus”.This more than laudable ambition of documenting clouds and their reflection into the imagination stands out as a remarkable and most notable ambient record. Maciek Szymczuk creates music as the clouds recreate themselves, through a multitude of shapes and tones. When the listening is over, you will certainly begin to observe differently the clouds on the remote and indifferent sky above, or those inside your own mind and “silently laugh at your own cenotaph”.

Eine der besten Veröffentlichungen der Manufaktur Zoharum stellt uns Künstler Maciek Szymczuk mit “Clouds” vor.Der Titel verrät dabei schon das inhaltliche Konzept: tristes Wetter.Alles andere als trist ist jedoch der musikalische Inhalt dieser meisterlichen Scheibe ausgefallen, hat der Musiker hier doch ein Wahnsinnsalbum vollendet, aus welchem viele feine Momente hervorquillen.Man mag zum Beispiel gar nicht glauben, wie wunderbar doch eine Klarinette klingen kann. Zweifel? Dann sollte man sich “Cirrus Uncinus” einmal einverleiben
Das Fundament basiert in diesem Fall auf Ambient, der allerdings durch weitere Instrumente wie Bass, Gitarre, Saxofon oder auch Piano gewürzt wird.
Zusätzlicher Reiz wird durch die Gegebenheit ausgestrahlt, dass hier erzählerische Stimmen beigefügt wurden, was unheimlich gut zur Atmosphäre beiträgt.“Clouds” birgt viele Höhepunkte, aber auch ein düsterer Aspekt ist zu vernehmen. So ist es ein hallender Metallrhythmus, der in “Nimbostratus” auffällt, während das folgende “Cirrocumulus” aufgrund eines sehr gefühlvollen Gesangs zum Staunen einlädt.
Absolut bemerkenswert ist dabei die Tatsache, hier durchgehend hochwertige Klänge vorgesetzt zu bekommen, weshalb man diese Veröffentlichung wohl mit zu den Top 10 dieses Jahres zählen kann/muss.Ganz im Alleingang wurde “Clouds” aber nicht bewerkstelligt, wirken doch noch sieben weitere Musiker mit, unter anderem der Kopf von Zoharum, Maciej Mehring.Was bleibt, ist ein perfektes Zusammenspiel, welches unendlich Stoff zum Träumen und Abschalten gibt.Mit “Clouds” schafft man locker den Sprung in die oberste Liga und insgeheim bleibt der Wunsch, bald wieder ein neues Werk von Maciek Szymczuk in den Händen zu halten – Wahnsinn!Wer ein atmosphärisch überragendes Werk sucht, für den stellt “Clouds” einen Pflichtkauf dar. Eine Ausrede wird in diesem Fall nicht toleriert – meine absolute Empfehlung!

Maciek Szymczuk is one of those people that are a some sort of link between late 1980’s polish underground music and something somewhat isolationist’s musically – post techno chillout but in a manner of experimental likes of Warp music and drum n’ bass cover.
There is great deal of continuity going on here – when you compare other records from Maciek and Aabzu made together with Zenial. Some fresh energy is being added by guest appearances.
Meterological atmosphere of the cd is significant – quite soft and delicate and at times very dark and stormy with add-on of syncopated rhythms derived from glitchy drum n’ bass.
The first 100 copies came together with a cd-r full of remixes which was a really nice addition and perspective on what Maciek composed himself.
The cd is very soothing so to speak but Maciek’s eloquence and musical perspectives open it to a completely new range. A very refreshing piece.

Слушая новый альбом польского музыканта Масека Шимчука, невольно задумаешься, как на протяжении жизни меняется наше отношение к облакам – от детского восторга и умиления, когда веришь, что эти белые гиганты состоят из сахарной ваты, от бесконечного всматривания в постоянно меняющиеся формы и силуэты облаков, которые, кажется, способны своими трансформациями рассказать целую сказку и сотворить целый мир, до того момента окончательного взросления, когда эти объекты в небе служат симптомами погоды на день и могут лишь подсказать, брать с собой сегодня зонтик или нет. Масек сотоварищи всматривается в небо «по-взрослому», но не теряет детской непосредственности восприятия, для него мир облаков – это мир наподобие страны чудес, в которой каждому предмету присвоили латинские термины дали научное описание.
В музыкальном плане «Clouds» представляет собой музыкальные соединения на основе атмосферного эмбиента, органично дополненного слоями гитарного гула, низким дронирующим басом, задумчивой игрой на кларнете и саксофоне,– в результате получается сложная, но гармоничная электроакустическая конструкция, позволяющая автору свободно использовать элементы самых различных стилей. Есть здесь и свои герои – девушка и мужчина, чьи голоса становятся неотъемлемой частью повествования. Девушку легко представить себе лежащей на земле, она смотрит на облака, которые медленно уносят ее сознание вслед за собой, помогая ей погрузиться в дремотное состояние. В этом состоянии девушка может «запасть» на какую-либо фразу, постоянно повторяя ее, а вообще ее эмоциональное состояние (от которого, в свою очередь, зависит звучание композиций) напрямую зависит от того, набегают ли облака на солнце, закрывая его, или наоборот, дают свободу солнечным лучам. В пасмурные моменты героиня начинает чувствовать нервозность, ее голос тревожно дрожит, что привносит в музыку «готические» или же дарквейвовые нотки, пафосные ритмы в духе «неоклассики» и сложные звуковые преобразования, несущие в себе печать индастриала. Когда черные тучи сдвигаются в сторону, спящая красавица успокаивается, погружаясь в невесомую вату сна, в котором, однако, ее изредка продолжают беспокоить странные мысли, вроде той, что облака на самом деле состоят не из воды, а их крови. «Мужская половина» альбома несет на себе некую возрастную рефлексию (польского не разумею, правда, поэтому ориентируюсь на интонации) и скрытое желание стать таким же свободным, как облака, отправиться с ними по извечным маршрутам. В этих горьких мечтах оживают не только знакомые территории, здесь вырастают минареты заморских городов, здесь слышно эхо экзотических стран и отзвуки ориентальных ритмов, которые, увы, вряд ли удастся услышать «вживую», и осознание этого порой прорывается горечью стона и крика, напоминающего психоделические камлания рок-гуру шестидесятых. Композиции, избежавшие участия этих персонажей, представляют собой образцовый эмбиент (иногда даже в духе Роберта Рича), позволяющий одновременно и сонно созерцать облачные силуэты, и мечтать о том, куда эти гиганты держат путь, что увидят на этом пути, куда прольют свои дожди и что разрушат своими грозовыми раскатами. В отличие от объекта вдохновения, альбом Шемчука не поддается такой точной классификации, но этим он и замечателен, являясь «штучной» и мастерской, в чем-то даже визионерской работой.

Only Good Music:
Chmury mają przedziwną symbolikę. Stąd nie dziwi fakt, że człowiek od zarania dziejów wgapia się w niebo i wyciąga różne wnioski. Boga szuka, bądź wypatruje deszczu. Rdzenni mieszkańcy Ameryki wierzyli, że w chmurach rezydują duchy zwane ludźmi chmur, które przekazują za pośrednictwem obłoków ważne wskazówki. Dziś wiele osób wciąż szuka znaków na niebie: a to zapowiedzi końca świata, smugi nisko lecącego Tupolewa… Muzyczny atlas chmur, który przygotował Maciek Szymczuk pozwala spojrzeć w niebo z nieco innej perspektywy…
Do albumu “Clouds” podchodziłem z oczekiwaniem i przekonaniem o jego wartości – osoba Maćka Szymczuka to gwarantowała. Od początku byłem całkowicie skoncentrowany, wyizolowałem się z otoczenia, chciałem być sam na sam z muzyką. Nie zawiodłem się. Szybko zidentyfikowałem się z muzyką i popędziłem wzorkiem w kierunku chmur. Pojedyncze dźwięki niczym elementy mozaiki budują atmosferyczny ambient Maćka. Zwraca uwagę harmonia elementów organicznych z aktywnym tłem.
Słuchając dalej myślałem równolegle do brzmiącej, zmiennej w nastrojach muzyki, coraz pełniej ulegając jej pięknu (genialnie brzmiący saksofon). Wiele wrażeń estetycznych dostarczają fragmenty wokalne, zwłaszcza te recytowane przez Maćka Mehringa w “Nimbostratus” i “Stratus Undulatus” – mimo, że barwa głosu wydaje się nieco obca względem całości, ostatecznie wtapia się w brzmienie i formę muzyki. Natomiast wokal Joanny Kustwan-Szymczuk towarzyszący utworom jaśniejszym, jest słyszalny jako dźwięk, harmonia i ład (np. w “Cirrus Vertebratus”).
W muzyce Maćka Szymczuka wyczuwa się cały czas falowanie napięć: raz jest to prośba o deszcz, raz dziękczynienie za znak, kiedy indziej znów pokłon majestatowi przyrody. Muzyka na tym albumie jest zmienna jak układ chmur – warto zaznaczyć, że te wszystkie cyrkulacje nastrojów nie wychodzą po za ramy spójności. Pozostawia konsumentowi muzyki tak potrzebną tajemnicę, skryte marzenie i niedopowiedzenie.
Pozwoliłem sobie na przytoczenie osobistego przeżycia estetycznego, aby pokazać Wam, że słuchanie muzyki nie jest wyłącznie biernym z niej korzystaniem. Wasz przedmiot estetyczny (obraz albumu Maćka Szymczuka) będzie inny, ale może być twórczy o ile świadomie zdefiniujecie jego kształt i wyraz. Warto spróbować pochodzić z głową w “Chmurach”.

Któż z nas nie lubi bujać w obłokach? Fajnie jest zapomnieć o wszystkim co nas otacza i oddalić się gdzież daleko. Najnowszy album Maćka Szymczuka dużo bardziej nam to ułatwia. Na płycie znajdziemy niemal cały atlas chmur: cumulusy, cirrusy, i różne odmiany cumulonimbusów. Na „Clouds” dużo rolę odegrali liczni goście.
Świetnie wypadła kolaboracja z Maćkiem Mehringiem z Bisclaveret, który w swoim stylu, choć w bardzo stonowany sposób recytuje fragmenty poematów Tadeusza Micińskiego – “Obłok różany” i “O jakież idą srebrne chmury…”. Tutaj jest burzowo i mrocznie. Kolejny raz podoba mi się wokal Joanny Kustwan-Szymczuk, w fajnej wyliczance w ostatnim utworze i ładnie zaśpiewanym fragmencie poematu Percy Shelley. Natomiast marzycielską atmosferą ujął mnie „Cumulus Mediocris (Słońce za chmurą)” i charyzmatyczny śpiew Mariusza ‘Oziu’ Orzechowskiego.
Wymieniłem dopiero trójkę gości, na płycie bujali w obłokach także instrumentaliści: Łukasz Ciszak (gitara, pianino, saksofon), Julian Coope (gitara), Olek Kałążny (bas) i Michał Sosna (klarnet). Z pośród 14 utworów tylko cztery są instrumentalne i właściwie każdy z nich posiada swój indywidualny charakter. Muzyka tutaj jest zróżnicowana tak jak natura tyłowych chmur. Niektóre z nich mroczne i burzowe inne zaś emanują delikatnością, są zwiewne i poprawiają nam nastrój. Fajne że pomimo różnorodności album jest spójny i przyjemnie nastraja do wyciszenia. Muzycznie nie ma się do czego przyczepić, wielobarwna ambientowa elektronika najwyższych lotów, która jest rzadkością w naszym kraju. Polecam.

Tego Sł
Cirrusy, nimbostratusy, cumulusy to domena meteorologów. Szymczuk postanowił wejść w ten świat i opowiedzieć o owej sferycznej, ulotnej dziedzinie, za pomocą dźwięków oraz poezji. Tak więc Joanna Kustwan-Szymczuk deklamuje wyliczanki o chmurach i deszczu, wersy z twórczości Percy Shelley`a, oraz swoje autorskie teksty. Maciej Mehring sugestywnie wypowiada strofy z dwóch poematów Tadeusza Micińskiego – “Obłok różany” i “O jakież idą srebrne chmury…”. Poza tym znajdujemy tu także liryki Craiga Nicholsona, Alana Benjamina i Mariusza Orzechowskiego (w szamańskim „Cumulus Mediocris”).
We wcześniejszych projektach muzycznych ( na płycie ”Ways”) Szymczuk wzbogacał wzorce ambientowe o pierwiastki etniczne oraz elektroniczne eksperymenty – nowy album jest kontynuacją takich eksploracji. Dotąd jeszcze nie było na jego płytach tak wielu słów (motto wydrukowane we wnętrzu okładki, zostało „pobrane’ z „Alicji w Krainie Czarów”). W sumie czternaście utworów czy raczej dłuższych i krótszych impresji dźwiękowych, które znalazły się na „Clouds”, zostało zarejestrowanych przy użyciu podstawowego instrumentarium czyli basu i gitary, choć usłyszymy też klawisze, klarnet i saksofon.
Poszczególne utwory, splecione w spójną całość, hipnotycznie drążą umysł słuchacza, a słowa w nich użyte oraz tytuły, nadają temu zbiorowi charakteru albumu koncepcyjnego. Trudno byłoby wyróżnić jakieś lepsze lub mniej udane fragmenty tej struktury, bo „Clouds” to płyta, która przeznaczona jest do słuchania w całości. Gdybym jednak miał wskazać na jakiś mój ulubiony numer to byłby to „Cumulonimbus Capillatus”. Głos Joanny Kustwan- Szymczuk uszlachetnił ten pejzaż w sposób szczególny. Kontemplując ten utwór można niemalże oderwać się od rzeczywistości, bo impulsy dźwiękowe tła leniwie toczą się na granicy ciszy i cyfrowych szmerów…
Przyznam, że wracam do „Clouds” często, zwłaszcza w porach popółnocnych. Słuchanie jej w ciągu dnia odbiera wiele walorów tym dźwiękom. Na chmury zaś patrzę trochę inaczej niż wcześniej…

W Sieci:
Maciek Szymczuk od kilkunastu lat plądruje wszelkie możliwe zakamarki nowej elektroniki, zawsze jednak zatacza koło i wraca do tego, co chyba mu najbliższe – do zwiewnego, przestrzennego ambientu. W przypadku “Clouds” jest jednak trochę inaczej. To niby wciąż zestaw kontemplacyjnych dźwiękowych przestrzeni, ale jednocześnie wykorzystanie klarnetu, saksofonuczy gitary nadaje tej muzyce dynamiki i narracyjności, a pojawiające się od czasu do czasu wokale zamieniają ją bądź w upiorne pieśni, bądź w miniaturowe słuchowiska. Świetna płyta. A już kiedy w roli narratora pojawia się Tadeusz Miciński, trudno przestać się bać. (WL)

Mroczna Strefa:
MACIEK SZYMCZUK okazuje się jedną z ciekawszych postaci z kręgu muzyki kontemplacyjno-klimatycznej. Nie wciska nam za odpowiednią opłatą nagranych za darmo dźwięków morskich fal, szemrzących drzew czy świergotu ptaków, a za to w bardzo twórczy sposób osiąga swoistą równowagę między ambientowymi dźwiękami a naturalistycznymi brzmieniami saksofonu, klarnetu, dyskretnie wiodącymi swoje linie gitarą i basem, etnicznymi instrumentami perkusyjnymi oraz odpowiednio dopasowanymi wokalizami. A na płycie aż roi się od gości. Za wokale w siedmiu fragmentach odpowiada małżonka Maćka, Joanna Kustwan-Szymczuk, dysponująca delikatnym, eterycznym głosem, czasem śpiewająca, a czasem używająca szeptu, co daje naprawdę niezły efekt. W dwóch utworach („Nimbostratus (Obłok różany)” i „Stratus Undulatus (Srebrne chmury)”) głęboki wokal, a na dobrą sprawę deklamacje są autorstwa Macieja Mehringa z BISCLAVERET (wykorzystane w nich teksty Tadeusza Micińskiego w tej sytuacji nie dziwią), a w jednym udziela się w niemniej ekspresyjny sposób Mariusz „Oziu” Orzechowski. Ponadto mamy tutaj klarnecistę Michała Sosnę, grającego na gitarze, pianinie i saksofonie Łukasza Ciszaka, gitarzystę Juliana Coope’a oraz basistę Olka Kałążnego. Te wszystkie wokalno-muzyczne dodatki sprawiają, że całość koncepcyjnego albumu o chmurkach nabiera konkretnego kształtu i jest zmienna niczym pogoda. Poszczególne kompozycje są opatrzone tytułami właściwych naszemu nieboskłonowi chmurom – od niewinnych, ulotnych cirrusów, poprzez kłębiaste cumulusy, aż po nisko położone stratusy oraz deszczowo-śniegowe nimbostratusy i cumulonimbusy, co przekłada się na nastrój poszczególnych kompozycji. Ekspresja zmienia się tutaj może nie tak drastycznie, ale odpowiada temu, co dzieje się ponad nami o każdej porze roku, a faktycznie najbardziej przenikające świadomość są momenty, gdy w naszej wyobraźni możemy obcować z chmurami zmieniającymi pejzaż z sielankowego w ciemny i ponury. Przykładem tego wspomniany już, mroczny „Nimbostratus” lub „Cumulus Mediocris (Słońce za chmurą)”, ale nie mniej niepokojące są choćby „Cirrus Uncinus (To Watch the Cloud)” z improwizowaną partią zagraną na klarnecie, prawdziwie dark ambientowe instrumentale, jak „Altocumulus Floccus” i „Cumulus Lacunosus” czy nasycony etniczną rytmiką i prawie że post-rockowy „Altostratus”. Nie jest więc wyłącznie sennie, kontemplacyjnie lub medytacyjnie, ale też na swój sposób drapieżnie, dramatycznie i eklektycznie. Za dopracowany pod praktycznie każdym względem koncept, wliczając w to świetne, przestrzenne brzmienie oraz stylową, choć minimalistyczną oprawę graficzną, należą się Maćkowi duże oklaski i bardzo wysoka nota poniżej tej recenzji.