PL
EN
Kup CD / Kup Digital Sample
Numer katalogowy

ZOHAR 045-2

Data premiery

18/05/2013

Formaty

CD |

Schuyler Tsuda / VULTURES QUARTET

Sui Generis

Nagranie to efekt współpracy pomiędzy VULTURES QUARTET i Schuylerem Tsudą, kolaboracji wspartej przez Uniwersytet Minnesoty w Minneapolis, po ich bardzo dobrze przyjętym występie w ramach festiwalu nowej muzyki Spark Festival.

Uniwersytet sfinansował sesję i dostarczył wykonawcom wyjątkową instrumentację, dostępną na miejscu (m.in. dobre syntezatory analogowe, orkiestrowe instrumenty i cały bagaż różnych sprzętów, które posłużyły do sesji). W trakcie sesji grupa nagrała blisko cztery godziny materiału, z którego Anthony Donovan przygotował muzyczny kolaż specjalnie na potrzeby tego albumu.

Pomysł na kolaborację zrodził się z wieloletniej przyjaźni Schuylera Tsudy i Willa Connora, którzy to spotkali się podczas studiów muzycznych na Uniwersytecie Hawai i Manoa. W kolejnych latach Tsuda wspierał wielokrotnie Quartet na koncertach w Europie, jednak dopiero na tym albumie wszyscy muzycy pojawiają się jako pełny kwartet. Płyta nosi tytuł „Sui Generis” (z łac. Swojego rodzaju) i w ten sposób odwołuje się do wyjątkowego charakteru tego właśnie składu.

Edycja limitowana, wydanie w 3 panelowym digipacku.

Tracklista

1. NARC by accretion
2. [sic]s
3. Three Folds for Desmond Briscoe
4. Ostia
5. Max Enrst in Arizona
6. Ire_Xeno_Ire
7. Halo, then Rhetor
8. Dead Hen at Ipatiev House

Musicians and instrumentation:
Schuyler Tsuda – sound sculptures
Anthony Dovonvan – live electronics, bass, balloon
Matt Chilton – laptop
Will Connor – percussion, metal, junk

Recorded by Schuyler Tsuda at University of Minnesota, Minneapolis, MN,
USA, October 2011
Mixed by Anthony Donovan at Cafe Abdab, Northampton, England, November
2012 – February 2013
Mastered at Formless Spawn Studios, London by Will Connor, March 2013.
Graphic: Marcin Owczarek

Recenzje

ChainDLK:
This recording is the result of a collaboration between Vultures Quartet, that seems a trio, and Schuyler Tsuda and is the result of a series of recordings made while playing with vintage analogue synthesizers, various orchestral instruments provided by University of Minnesota.
After various listening the result reminds, in some sense, to the experience of the first AMM albums in their use of noise and drones for the creation of a musical universe, in his dialogue with silence, rather to the creation of a sound barrier.
The first track “Narc By Accretion” is based on the dialogue between the electronically generated noise and the subtle metallic sounds barely audible in the silent moments of the track. “[Sic]s”is a mostly quiet development of small sounds while “Three Folds For Desmond Briscoe” returns to thick masses of sounds that introduce the juxtaposition of metallic beats and percussion above a soundscape. “Ostia” and “Max Enrst In Arizona” are evocative tracks with the musical development of his small and noisy musical lines.
“Ire_Xeno_Ire” is an alternation of silent sounds and sharp drones. “Halo, Then Rhetor” creates a soundscape with the layers made by the four performers while “Dead Hen At Ipatiev House” end this release quietly with carefully constructed textures and sound sculptures.
This quartet has developed a way of playing that could sounds as without form but, as AMM years ago, is able to be almost polysemantic and so every member is part of a whole even with his unique voice. This is a wonderful release but perhaps could only be fully appreciated by curious ears of EAI fans.

Heathen Harvest:
Based solely on the artwork, I nearly took a pass on Sui Generis. Thankfully, I’m (mostly) not the kind of person who judges a book by its cover, so putting aside the digital collage and poor typography of the inlay of this pretty thick and solid digipack, I’ll get straight to the sounds on the CD itself. Behind this recording lies quite an impressive collective of musicians and their shared exclusive four-hour-long recording session.
Sui Generis (meaning of its own kind) is an eclectic and challenging mixture of analogue synthesized sounds, micro-noises, acoustic sounds from metal, percussion and any kind of instruments that you can imagine. The music itself varies from chaotic noisescapes, solemn bass pulsations, and various bits and pieces of moving and morphing frequencies.
Sometimes they’re twisted through various manipulations, sometimes they’re acoustic (which, for me, occasionally spoils the atmosphere because it reminds me of what I’m hearing, be it a high-hat, a balloon or whatever the five musicians are playing around with). Sometimes they reappear, sometimes they pop up in the blink of an eye or space between sounds, making you rewind and search for them again.
Sui Generis is as if an extraterrestrial sound bank met with field recordings from the planet Earth. You have it all; sounds you’ve never imagined are interacting with noises from your everyday lives, and sounds you just never thought of as existing are here for your ears to feast upon. However, if this is the strongest point of the record, then I find it to be its primary weakness as well. After half of the record has passed, you’re simply tired from the extensive variety of sounds. I don’t see myself playing this for entertainment, but more to explore and research it — to find and capture my own sounds and then use it for something else.
With Sui Generis, The Vultures Quartet and Schuyler Tsuda have created not so much a musical piece, but a sonic study instead. The album is certainly not something bad, but the lack of homogeneous direction and a more comprehensible and accessible concept makes this record more of a scientific artifact than an artistic one. It’s one of those things that could have lasted not one hour, but twenty-four hours or just three minutes, and you wouldn’t see a difference. So if you feel annoyed by the mundane nature of your own sonic environment, here is the remedy; it will surely help you reach a new state of mind and sense.

SKUG:
Das 2008 gegründete Vultures Quartet entstammt der Londoner Improv-Szene, spielt an sich als Trio, erweitert sich für Aufnahmen allerdings zum Quartett. Es ist das Debüt mit Schuyler Tsuda (The Sonic Alchemists). Man könnte diesem Album Unrecht tun und es ins Irgendwie-Post-Industrial-Fach stecken: Gleich zu Beginn dröhnen entrische Kaskaden aus den Boxen. Doch schon bald gewinnen Drums-Launen die Oberhand, die dunklen Nebel reißen auseinander, ein Patchwork aus Ambient-Drones, Glissandi und zeitverzögerten Feedbacks macht sich breit. Also doch viel eher zeitgenössischer und – weil mir keine bessere Schublade einfällt – Free Jazz. Die drei haben als bisherige Kollaborationspartner Damo Suzuki, Philippe Petit oder Steve Beresford, Releases für Tzadik und Sub Rosa und Live-Sets mit John Zorn, Nurse With Wound oder John Butcher im Portfolio. Offensichtlich wird Vulture Quartets eigenartig-eigenständiger Zugang ab dem zweiten Track: Tonbandmanipulationen, weißes Rauschen, Metallgeklöppel, Electronica-Glitches und verquer gehaltene Schlagzeug-Rhythmen evozieren Stimmungen direkt aus den Kellern. Ein ähnliches Schwarz kommt mir bei Caspar Brötzmann unter. Oder vielleicht so: Einstürzende Neubauten aus ihrer mittleren Phase ins Heute transferiert, Improv-Jazz-mutiert. Keine wohlige Scheibe sondern ein präzise getimter Anschlag. Das Cover lässt an Atmosphären eines Jan Švankmajer denken, was schon auch eingelöst wird; mir fehlen indes surreale, transzendierte oder kontrastierende Momente. Die ganze CD lang habe ich darauf gewartet, dass die vier ihr quasi sicheres Terrain entschleunigter Psycho-Dekonstruktionen verlassen und einen Ausbruch provozieren, der allerdings nicht kommt. Ich stelle mir als nächste Kooperationspartner Z’EV oder Mats Gustafsson vor. Bis dahin: gut, aber hatten wir so schon des Öfteren. Trotzdem und gerade deswegen sollten Sie definitiv dranbleiben!

Kulturterrorismus:
n der englisch-amerikanischen Koproduktion “Sui Generis” zwischen dem VULTURES QUARTET (eigentlich ein Trio) & SCHUYLER TSUDA erleben Freunde der experimentellen Klangkunst ein Höchstmaß an dunkler packender Intensität, die von der ersten bis zur letzten Sequenz einfängt.
“Sui Generis” fügt sich nahtlos in den riesigen Backkatalog des Danziger Verlages ZOHARUM RECORDS ein, wo VULTURES QUARTET & SCHUYLER TSUDA in Form einer CD im edle gestalteten Digipack erscheint, dessen abgedrehtes Artwork MARCIN OWCZAREK kreierte, das den eigenständigen Charakter dieser Arbeit perfekt einrahmt.
Gleich der individuellen Tonkunst bastelten MATT CHILTON, WILL CONNOR & ANTHONY DONOVAN hinter dem VULTURES QUARTET mit SCHUYLER TSUDA einen passenden inhaltlichen Kontext, der Chaos in Reinkultur offenbart und vordergründig keinen Sinn ergibt, aber bei längerer Betrachtung entsteht der Eindruck, die Herrschaften schicken ihre geneigten Hörer(-innen) innerhalb eines Psychothrillers einmal rund um die Welt.
“Sui Generis” erschufen das VULTURES QUARTET und SCHUYLER TSUDA mittels analoger Synthesizer, Percussion, Orchesterinstrumente, Metall & selbst gebauter Klangkörper, woraus die weltweit bekannten Musiker einen packenden Soundtrack formten, dessen abstrakte wie derbe Atmosphären flux Befangenheit, Faszination & Kopfkino auslösen. Besonders die unzähligen Details lassen “Sui Generis” vom VULTURES QUARTET & SCHUYLER TSUDA zum Hörerlebnis aufsteigen, das unzählige Evaluierungsvorgänge benötigt, um in Gänze Erfassung zu finden – Wahnsinn! Wer organische den synthetischen Arbeiten vorzieht, sollte sich dieses kurzweilige Licht nicht entgehen lassen, welches zwischen Industriegelände & klassischer Musikaufführung verschwimmt.
Anspieltipp? Wer die außergewöhnlichen Oeuvres im Dark- bzw. Noise Ambient schätzt, erfährt in “Sui Generis” vom VULTURES QUARTET & SCHUYLER TSUDA ein durchgängiges Meisterwerk, womit die Mehrheit aufgrund der Abstraktheit überfordert sein dürfte.
Fazit:
Individuen, die klangtechnische Herausforderungen suchen, erleben in “Sui Generis” vom  VULTURES QUARTET & SCHUYLER TSUDA ein packendes Kleinod, dessen Details aufgrund ihrer Fülle & Komplexität teilweise übermannen – meine absolute (Kauf-) Empfehlung! PS: Heißt, ungeübte Ohren sollten von diesem abstrakten Monumentalsoundtrack die Finger lassen, ansonsten können Knoten innerhalb der Gehirnwindungen auftreten!

Vital Weekly:
The cover of this release suggests different music than I would expect. Maybe I don’t like these photoshopped surrealist images very much, or perhaps I think they are a bit gothic? Whatever is the case. I never heard of both artists and groups, but on one hand we have Schuyler Tsuda who at one point met up with Will Connor at the University of Hawai’i. Connor is a member of Vultures Quartet, which is actually a trio of him, Matt Chilton and Anthony Donovan. The fourth member is he/she who ever comes along to play music, which in past were Steve Beresford, Damo Suzuki, Ernesto Tomasini and with releases on Tzadik and Somber Soniks. In October 2011 they played together at the university of Minnesota: Tsuda on his sound sculptures, Dovonvan (as it is on the cover) live electronics, bass and ballon, Chilton on laptop and Connor on percussion, metal, junk. This is the kind of improvised music we don’t hear a lot. It’s not really quiet – far from actually – but also not the most noisy one. Heavily drowned in sound effects though, with lots of echo and reverb to modify the scraping of metal and sculptures. It’s not always the most careful of playing methods they apply here and sometimes I was thinking of Morphogenesis, who had a likewise love for sound effects – sometimes, or perhaps Merzbow in the late 80s, say ‘Ecobondage’ or ‘Storage’, but these noise vultures are less driven to noise around. I thought it was all quite nice, but nothing great or spectacular. It’s great however to hear that this particular line of improvisation is still being practiced. That’s for me the most amazing thing about this otherwise quite alright release.

Black Magazine:
ransatlantische Beziehungen mal anders. „Sui Generis“ wurde 2011 von SCHYLER TSUDA in Räumen der Universität von Minnesota (USA) eingespielt, 2012-2013 von ANTHONY DONOVON im englischen Northhampton (England) komplettiert, in London von WILL CONNOR gemastert und letztlich von ZOHARUM RECORDS in Danzig/ Gdansk (Polen) veröffentlicht. VULTURE QUARTET sind ANTHONY DONOVAN, MATT CHILTON und WILL CONNOR, der Name eine Irreführung. 2011 haben sie mit „Tourbillon D’Obscurité“ (SUB ROSA) ihre erste Arbeit in Sachen sperriger Sound-Tüftelei vorgelegt, damals in Zusammenarbeit mit PHILIPPE PETITE, der u.a. mit LYDIA LUNCH zusammengearbeitet hat. So verspult wie das Artwork aus einem fischköpfigen Zeitgenossen und Essbesteck ist auch „Sui Generis“ geraten. Eine dichte, klamme, klaustrophobe Atmosphäre. Aus der klanglichen Tiefe hört man Lovecrafts „Schatten von Innsmouth“ nachhallen zwischen allerlei klirrenden wie klingenden Eisenwaren und klassisch instrumentieren Einschüben. Man wähnt sich in tropfenden Bunkeranlagen, großen Topffabriken, die es irgendwie in Tropfsteinhöhlen geschafft haben. Für wen die mit öligem Film bedeckten Gerätschaften noch produzieren, bleibt unklar. Wartungspersonal ist nicht auszumachen. Alte Funkanlagen geben fuchtig fruchtlos Frequenzspitzen von sich. Durch eine fremde Welt der Enge getrieben, unsicher, mit welchen Energieträgern die Umgebung ihr biomechanisches Halbleben aufrechterhalten kann. Bioshock ohne 50ies Radio. Mehr als diese paar subjektiven Eindrücke kann und will ich zu „Sui Generis“ nicht loswerden. VULTURES QUARTET und SCHUYLER TSUDA bieten ein einnehmendes Kopfkino, das dank Artwork genehm unangenehmen sublimen Ekel kultiviert. Audiosekretale Bahnung. Mit dem Fischkopf-Cover werde ich in der Zwischenzeit meine norddeutschen Freunde ärgern.

Freq:
This is a classic slice of electro acoustika. A lovingly chaotic fusion of talents from Anthony Donovan, Matt Chilton, Will Connor – and joining forces for this release composer and audio hacker Schuyler Tsuda. The Latin title Sui Generis roughly translates to ‘of its own kind’ and the improvised clatterings and purrings here certainly don’t shy from the fact. The album’s calliper fairies and metallic dissidences plumb a whole netherworld of unnatural chemistries, finger paint your head in plenty of amputated industry. There’s a small concession to melodic ease, brief La Monte Young slivers of fret, a few gluey fingered drones and certain blurring to the ambiance, but the focus is primary that of the scrap yard. As if Stockhausen or Berio were prowling the landfills in search of new vocabularies, their tape machines in a knot with cross-pollinating enquiries and writhing gulls. Without doubt Sui Generis is superbly well observed, gleaming with fresh contours that continuously juggle contrast and pace, messing with the ever un-tangling space to great effect.

Felthat:
Project Vultures Quartet came to being thanks to friendship between Will Connor and Schuyler Tsuda, two students of Hawaiian university of Manoa where they started to experiement. This recording was made after their performance during new music festival in Minneapolis – Spark Festival in 2010. The band was requested to record some music by University of Minnesota which made it possible for them to use the wide array of instruments that institution held.
What is the effect of this endeavour? You might think that it is highly academical piece of music rather inacessible to people from post-industrial underground. Luckily enough auto-didact DIY approach and musical consciousness of both of them determined the genre – a very interesting and deep blend of improvised music in a glitchy and minimalistic murk of post industrial ambiency and very very unique sound engineering work.
Yes, this is what I enjoyed most. Underrated yet may seem but with right directives the utility of instruments that sound interesting – band’s style is highly enriched. Instead of low tone ambient that is generated by synths the ambience is produced in a sonorous way – a built-up tissue of carefully selected manipulations and atonal instruments’ improvisations.
Great listening! More of these, please!

club | debil:
Schon das eigentümliche Cover ist ein deutlicher Hinweis darauf, was den Hörer auf diesem Tonträger erwartet: experimentelle Musik. Das Vultures Quartet, das im Kern allerdings nur aus drei Aktiven – Matt Chilton, Will Connor and Anthony Donovan – besteht, hat seine Wurzeln in der Londoner Improvisations-Szene. Um das Quartett zu vervollständigen, haben sich die Herren die Vorgabe entwickelt, stets einen Gastmusiker einzubeziehen. In diesem Falle ist dies Schuyler Tsuda, ein Studienkollege von Will Connor an der University of Hawai`i in Manoa. Der New Yorker Tsuda ist Komponist, Filmmacher, Künstler, Musiker und Organisator in Personalunion, mit einem Doktor in Komposition. Zudem ist er Teil des Produzententeams „The Sonic Alchemists“.
Allein dieser Hintergrund legt schon nahe, dass die musikalische Herangehensweise eher eine akademische ist. Nicht fetter DIY-Noise oder rhythmischer Tanzindustrial werden auf „Sui Generis“, was so viel wie „auf die eigene Art“ bedeutet, geboten, sondern sehr reduzierte und reichlich verkopfte Klanglandschaften. Aus selten Instrumenten, alten Analog Synthesizern und „Altmetall“ werden Töne gewonnen und gekonnt zusammengesetzt. Der Sound kommt meist recht minimal daher, mal kratzig, mal verträumt, mal abgefahren. Persönlich muss ich gestehen, dass sich mir das Kompositionsprinzip nicht erschließt. Das Ergebnis in Form dieses Tonträgers ist demnach auch wenig eingängig, das Hören eher eine konzentrierte Übung als ein Vergnügen. In einen popmusikalischen Zusammenhang lässt sich das abstrakte Werk nicht einordnen, auch wenn man diesen weit fasst. Hier gibt es weder Fließendes wie im Ambient noch Repetitives wie im Industrial. „Sui Generis“ ist Klangkunst für Fortgeschrittene, doch ich gestehe, dass mir bei diesen auf das „Skelett“ reduzierten Sounds ein wenig das „Fleisch“ fehlt. . Das schöne Digipack weckt da andere, wesentlich emotionalere Assoziationen.

Darkroom:
La Zoharum non si smentisce e conferma la sua strenua ricerca di band assolutamente fuori dalla norma e ostiche all’ascolto, una scelta produttiva coraggiosa e da elogiare che va a fare il paio con alcune uscite indirizzate più canonicamente verso l’ambient industriale. I Vultures Quartet sono di fatto un trio (composto dagli inglesi Anthony Donovan, Matt Chilton e Will Connor) che viene accompagnato da un quarto membro in sede live o in registrazioni da studio. Il progetto è abbastanza giovane e propone un mix stilistico apparentemente improvvisato, ma in realtà elaborato con una certa logica che vede l’alternanza di toni ambientali, industriali, jazzati, elettronici e acustici, prodotti utilizzando sia i software che tutta una serie di strumenti più o meno classici, suonati in modo anticonvenzionale o accostati tra loro in maniera del tutto anticonformista. Il risultato rimanda in parte a Nurse With Wound ma senza l’uso di nastri preregistrati, samples o cut-up, in parte può essere accostato ad alcuni musicisti estremi come John Zorn e alle produzioni della sua Tzadik, ma anche alla vecchia scuola di sperimentatori degli anni ’70, da Stockhausen in poi. Quest’album d’esordio fa leva su tanti riferimenti culturali e storici di cui si trovano tracce nella track-list, nell’artwork surrealista e nei vari giochi di parole che rimandano alle correnti del primo ‘900. “Sui Generis” nasce dalla collaborazione del trio con l’autore Schuyler Tsuda, legato da una lunga amicizia ad un membro dei Vultures e già collaboratore della band in diverse esibizioni dal vivo. L’opera, adornata da un titolo che ne sottolinea l’unicità stilistica, è stata commisionata dall’università del Minnesota in seguito ad un concerto avvenuto nel 2010. La medesima università ha fornito al gruppo sia la sala di registrazione che una vasta attrezzatura sonora, tra cui sintetizzatori vintage, strumenti orchestrali e mezzi per realizzare una strumentazione innovativa. Da tali presupposti sono derivate le quattro ore di registrazione da cui la Zoharum ha poi ricavato questo CD, frutto della selezione e del mixaggio di Anthony Donovan. L’opera, estremamente di nicchia, si rivolge ad un pubblico selezionato ed esperto in materia, è scevra da finalità d’intrattenimento e punta ad una complessità realizzativa inimaginabile. Vivamente consigliata la visione dei video live presenti nel sito, capaci di dare un’idea chiara di cosa e come suonino i Vultures Quartet. Indicato a chi ha il coraggio di spingersi oltre.

Necroweb:
Ein weiteres Mal gilt es, ein sperriges Werk zu umschreiben. Verantwortlich dafür zeigen sich Vultures Quartet und Schuyler Tsuda, welche durch eine lange Freundschaft miteinander verbunden sind.
Schon das abstrakte Artwork fällt da auf, die lateinische Titelgebung “Sui Generis” (“der eigenen Art”) unterstützt dies in gewisser Weise.
Musikalisch kann man das Album hingegen kaum richtig zuordnen und wer mit unzugänglichen Scheiben so seine Probleme hat, der wird mit “Sui Generis” nicht glücklich werden.
So lässt der Erstkontakt in der Tat auch kaum Sympathien zu – metallische Klänge, sogenannter Free Jazz, klassisch anmutende Momente und ein stark experimenteller Bezug werden hier miteinander verwoben und wer es wagen will, hier einzutreten, der sollte unbedingt viel Zeit und Offenheit mitbringen. Ansonsten dürfte es sehr schwer werden, “Sui Generis” etwas abgewinnen zu können, zumal von Melodien und Rhythmen auch nicht gesprochen werden kann.
Vielmehr erhebt sich gelegentlich die Erwartung, auch mal einen stilistischen Ausbruch erleben zu können, was jedoch leider nicht erfüllt wird. Nichts anderes als ein verdammt hartes Stück Arbeit ist es nämlich, was uns die Musiker in diesem Fall vorsetzen, und so muss man sich langsam durch sämtliche Schichten arbeiten.
Musikalische Befriedigung lässt sich sicherlich einfacher beschaffen, wer aber hingegen die Herausforderung sucht, der darf natürlich Probe hören. Wohlgemerkt nur diejenigen, die wirklich mit experimenteller Tonkunst etwas anfangen können! Denn den wahren Sinn hinter einer solchen Veröffentlichung werden eh nur die wenigsten verstehen können.
So habe auch ich meine Schwierigkeiten gehabt, hier überhaupt warm zu werden, und es bedurfte vieler Hördurchgänge, bis sich das Material wenigstens etwas manifestierte.

OnlyGoodMusic:
Album “Sui Generis” to efekt współpracy Vultures Quartet z Schuylerem Tsudą. W trakcie sesji nagraniowej grupa nagrała blisko cztery godziny materiału, z którego Anthony Donovan przygotował muzyczny kolaż specjalnie na potrzeby tego albumu. Przyjrzyjmy się bliżej efektom tej intrygującej improwizacji.
Jak głosi nota prasowa formacja Vultures Quartet słynie z kompozycji będących sumą elektroakustyki, dark ambientu, free jazzu oraz różnych odmian industrialu. Grupa wykorzystuje nie tylko tradycyjne instrumenty, użyte w niekonwencjonalny sposób, a także znalezione przedmioty, instrumenty własnoręcznie wykonane ze złomu i przedmiotów domowego użytku, a także za pomocą elektroniki i programów komputerowych.
To współczesne podejście nie zamazuje podstawy twórczości Vultures Quartet – starej jak świat improwizacji. Przecież zasada improwizacji opiera się na jednoczesnym wynajdowaniu i realizowaniu pewnego spójnego stylistycznie rodzaju muzyki. Tak na prawdę nie ma tu miejsca ani na komponowanie, ani nawet na interpretację – jest tylko sama realizacja, która dodatkowo w swoich walorach artystycznych nie powinna ustępować kompozycjom pisanym. To powrót do źródeł muzyki – zmienia się tylko instrumentarium.
Album “Sui Generis” jest tylko potwierdzeniem tej zasady. Nie opiera się wyłącznie (jak choćby w jazzie) na zasadach wariacyjnych. Mimo, że  improwizacja nie powinna być porównywana z pracą twórczą, u której podstawy leży namysł, próbowanie i wybór – album ten nie jest dziełem przypadku. Nie są to formy ustalone, pewne – przeciwnie kształtują się na zasadach swobody, nieschematycznie. Charakterystyczne są elementy imitacyjności – zwłaszcza w kwestii wykorzystania dźwięków industrialnych. Te mechaniczne imitacje układają się w niby – rytmizowane niby – melodie (świetnie słychać to np. w “Ire_Xeno_Ire”), dzięki którym muzyka rozwija się i rozrasta w zawiłe (ale w pewnym sensie kunsztowne) układy.
“Sui Generis” niesie dźwięki żywe, swobodne i paradoksalnie oparte na naturalnym odczuwaniu muzyki. Uzyskane w różny sposób i  z różnych źródeł cząstki muzyki Vultures Quartet podporządkowane są niemal teologicznej idei całości mimo improwizowanego charakteru. To jest najbardziej fascynujące!

Darknation:
„Sui Generis” to efekt współpracy Vultures Quartet z Schuylerem Tsudą. Panowie stworzyli cztery godziny nagrań dzięki pomocy Uniwersytetu Minnesoty w Minneapolis, który wspomógł ich finansowo i dostarczył muzykom tony przeróżnego sprzętu w tym syntezatory analogowe. Następnie Anthony Donovan wybrał najciekawsze momenty i przygotował materiał, który chciałem Wam przedstawić.
Album zawiera ciekawą miksturę muzyki improwizowanej, z dużym bogactwem postindustrialnych dźwięków i elektroakustyki. Sporo tutaj się dzieje i muzyka zaskakuje częstymi nietypowymi rozwiązaniami, skutecznie skupiając na siebie uwagę. Muzyce dają upust swojej wyobraźni i słychać jest to doskonale. Ciekawie i nietuzinkowo brzmią momenty przypominające free jazz, ale mi najbardziej podobają się chwile te najbardziej ciche, gdzie słychać więcej elektroniki, z której wyłania się niesamowity klaustrofobiczny klimat. Fani wszelkiej maści industrialnych dźwięków też znajdą tutaj coś dla siebie.
Na pewno nie jest to płyta dla każdego, ale brzmi dziwnie interesująco i potrafi zainteresować słuchacza. Jeśli chcecie posłuchać soundtrack z nawiedzonego, opuszczonego złomowiska to zachęcam by sięgnąć po „Sui Generis”. Ja ostatnio mam hopla na bardziej rytmiczne granie, ale myślę, że jeszcze nie raz płyta zagości w moim odtwarzaczu.

Mroczna Strefa/Puszka Pandory:
Kolorystyka okładki tej płyty i pierwsze odczucia mogą prowadzić do skojarzeń z jakimś wydawnictwem z kręgów industrialnych, a nawet mroczno-metalowych. Tymczasem uważniejsze wpatrzenie się w obrazek na froncie przynosi kompletnie inne wrażenia, bowiem zilustrowano tutaj postać ludzką ze sztućcami w rękach i archaiczną rybą zamiast głowy. W tle postindustrialna wizja naszej planety, co widać dokładniej na tylnej okładce. Czy to oraz nazwa wykonawcy coś Wam mówią? Pewnie nie, ale bez obaw – mi też to nic nie mówiło, dopóki nie zacząłem wsłuchiwać się w dźwięki wypełniające ten iście awangardowy twór Schuylera Tsudy oraz trzech zaprzyjaźnionych z nich ludzi, czyli najbardziej znanego mu Willa Connora, odpowiedzialnego za obsługę różnych instrumentów perkusyjnych, często złożonych z fragmentów metalu i złomu oraz Anthony’ego Donovana i Matta Chiltona, którzy pomagają im przy obsłudze elektroniki, laptopów i różnych innych akcesoriów. Ale to chyba jeszcze nic nie mówi, bowiem OK, elektronika jest, różne hałasy też, ale jaka jest myśl przewodnia „Sui Generis”? Cofnijmy się do momentu, gdy Uniwersytet Minnesota w Minneapolis pomógł im bardzo mocno, udostępniając dobrej jakości syntezatory oraz cały ekwipunek orkiestralno-instrumentacyjny. Podczas tej sesji powstały ponad 4 godziny różnych dźwięków, z których muzycy złożyli specyficzny kolaż, a ten słychać właśnie na tym krążku. Wbrew pozorom, z muzyką i orkiestralnością nie ma on kompletnie nic wspólnego, bo ogólnie mamy tu do czynienia z dźwiękami mocno improwizowanymi, na pierwszy rzut ucha całkowicie bezładnymi i mającymi więcej wspólnego z awangardowym jazzem i czysto awangardową muzyką współczesną wywodzącą się w prostej linii od kompozytorów w rodzaju Karla Heinza Stockhausena czy naszego Krzysztofa Pendereckiego, aniżeli z szeroko pojętą elektroniką czy noise/ambientem, choć elementy hałaśliwe, przestrzenne i rytualistyczne są tutaj wszechobecne. Przede wszystkim jednak, mamy na tej płycie kompozycje bez wyczuwalnych struktur, linii poszczególnych instrumentów, nie mówiąc już nawet o jakimkolwiek rytmie czy melodyce. Bardzo trudno się odbiera ten ciąg stukotów, popukiwań, kołatań, popiskiwań, zgrzytów, szumów, sprzężeń i dysonansów podszytych surrealistyczną atmosferą i iście abstrakcyjnym, kolażowym podejściem do materii dźwiękowej. Zresztą jeden z tytułów, napisany nota bene z błędem – ‘Max Ernst In Arizona” dużo o tym mówi, albowiem tytułowy Max Ernst był jednym z najwybitniejszych surrealistów okresu międzywojennego w XX wieku, ale z tego co mi wiadomo, w Arizonie nigdy nie był. Wiele to mówi o ogólnych założeniach tego wydawnictwa i tej inicjatywy, która znajdzie może niewielu popleczników, ale za to z pewnością ich zadowoli. Resztę przestrzegam przed „Sui Generis”, bo to pozycja nie tylko trudna w odbiorze, ale także silnie oddziaływująca na podświadomość.

http://zoharum.com/wydawnictwa/sui-generis/