PL
EN
zoh_089 Kup CD / Kup Digital Sample
Numer katalogowy

ZOHAR 089-2

Data premiery

02/02/2015

Formaty

CD |

HYBRYDS

The Ritual Should Be Kept Alive

”The Ritual Should Be Kept Alive” to czwarta część z toczącego się cyklu reedycji wydawnictw Hybryds w Zoharum. Jest to rozszerzona reedycja EP-ki ”The Ritual Should Be Kept Alive (1)” wydana oryginalnie w 1991 roku, która zawiera tylko pierwszą część tytułowej kompozycji. Wydanie Zoharum zostało rozszerzone do 70-minutowego pełnego albumu wzbogaconego dwoma pozostałymi częściami ”The Ritual Should Be Kept Alive” oraz jeszcze jednym dodatkowym nagraniem.
W przeciwieństwie do poprzednich wersji (”Mythical Music from the 21st Century” i ”Music for Rituals” – wznowionych również przez Zoharum – z dużą ilością krótszych utworów), ”The Ritual Should Be Kept Alive” zawiera powoli rozwijające się, długie kawałki, które będą hipnotyzować słuchacza za pomocą swojej dźwiękowej magii. Cztery utwory na tym albumie pochodzą z tego samego okresu, więc brzmią bardzo spójnie. A ponieważ trzy z nich nie były dotąd publikowane, ”The Ritual Should Be Kept Alive” w wersji z 2014 roku może być traktowany jak nowy album.
Album został zremasterowany z pierwotnej kasetowej taśmy matki przez samego Sandy’ego Nysa. On jest także autorem okładki, która opiera się na obrazkach z poprzednich edycji. „The Ritual Should Be Kept Alive” to muzyka rytualna w najlepszym wydaniu. Teraz można jej posłuchać w najlepszej cyfrowej jakości. Album został wydany w digipaku i jest on ściśle limitowany do 500 sztuk.

hybryds_kept_promo_fota

Tracklista

01 The Ritual Should Be Kept Alive, part 1
02 The Ritual Should Be Kept Alive, part 2
03 The Ritual Should Be Kept Alive, part 3
04 Wailing for the Fallen Angels

Recenzje

Necroweb:
Zoharum dürfte seit geraumer Zeit die Freunde ritueller, wie auch exotischer Klänge, mehr als befriedigen. Denn nicht nur der Katalog von Rapoon, sondern auch der von Hybryds, erfährt dank des polnischen Vorzeigelabels seine Aufarbeitung. Der Name Hybryds steht dabei für höchste Qualität, was rituelle Tonkunst betrifft und durch vorliegende Publikation erfährt die heutige Generation eine eindrucksvolle Lehrstunde jenes Metiers. Dabei handelt es sich genau genommen um eine erweiterte Neuauflage, wobei der erste Track aus dem Jahre 1991 von einer separaten EP stammt, die beiden folgenden Teile wurden hingegen auf Tape aufgenommen und mit dem vierten Stück gibt es noch einen extra Bonus. Alle Darbietungen entspringen übrigens dem gleichen Zeitraum, wobei aber drei in dieser Form bislang nicht zugänglich waren und man deshalb eigentlich schon fast von einem komplett unveröffentlichten Werk sprechen könnte. Was hier besonders auffällt, ist die Gegebenheit, dass sämtliche Titel erst recht langsam ihren Reiz aufbauen, weshalb man die Zeit zur notwendigen Entfaltung unbedingt einplanen sollte. Schwer fällt dies freilich in diesem Klangspektrum nicht, denn Hybryds füllen mit ihrem Können so mal ganz locker Stücke aus, die über die Spieldauer von zwanzig Minuten gehen und dabei zu keinem Zeitpunkt an Faszination verlieren. Das will gut umgesetzt sein, ist es in dieser Angelegenheit auch, und so webt man einen feinen Klangteppich um den Konsumenten und suggeriert mit Bravour den Eindruck von hypnotischer Vereinnahmung. Der rituelle Aspekt fundiert dabei vorrangig auf diverser Percussion, wie Trommeln und ‘Glöckchen’, wobei dies derart geschickt bewerkstelligt wurde, dass gar nicht mal auffällt, dass man es hier mit wenig Instrumenten schafft, ein derart fesselndes Album zu kreieren. Mit der dritten Vertonung legt man dafür mehr Lebendigkeit zutage, hervorgerufen durch entsprechend vermittelte Taktgebung, weshalb jene Vertonung sich auch etwas vom Rest absetzt, ehe mit der letzten Umsetzung dann auch getragenes Flüstern zur Atmosphäre beiträgt.
Was bleibt, ist ein unbedingter Pflichtkauf für alle Freunde der rituellen Klangkunst, zumal Hybryds damit abermals ihren Status als Vorzeigeformation bestätigen. Meine absolute Empfehlung!

Quartier23:
Endlich – anders kann man es nicht sagen, endlich gibt es dieses Album! Nachdem vor gut 20 Jahren die “Ritual Should Be Kept Alive” Reihe mit einer Mini-CD startete, der zweite Teil einem Album 1992 den Titel gab und schlußendlich Teil 3 im Jahre 1995 Komponente des Albums “Ritual of the Rave” war, gibt es nun alle drei Teile vereint auf einem Album.
Was alle drei Titel gemein haben, ist der strukturierte, detailreiche und langsam intensivierende Charakter, der die Werke zu einem Beispiel par excellence rituell ausgerichteter Kompositionen macht. Absoluter Höhepunkt, mit einer Mischung aus monoton-hypnotischen Akkorden und nahezu anfachenden Schlaginstrumenten, ist hier der zweite, mittlere Teil, der sich bis ins Orgiastische steigert und die volle Bandbreite von leisen glockengleichen Tönen bis zu zügellosen, tribal-anmutenden Schlagwerken bietet.
Als Bonus findet sich “Wailing for the Fallen Angels” (aus dem 1994er Album “The Rhythm Of The Ritual” auf dieser Zusammenstellung. Persönlich hätte mir “There Is No God But Men” hier besser gefallen, doch das ist eher ein subjektiv empfundener “Makel”, der somit eigentlich keiner ist, denn das knapp 11-minütige Surrogat ergänzt die Trilogie musikalisch treffender.
Alle Titel wurden von den Original-Bändern neu abgemischt und auch das neue Mastering gibt allen Titeln ein “kompakteres” Ausmaß, da viele Details nun in den Vordergrund treten, die auf den alten Veröffentlichungen eher nebensächlich erschienen – dies geschieht allerdings auf Kosten der machtvollen Schlaginstrumente, die nun etwas “gezähmter” klingen.

Ver Sacrum:
Gli Hybrids sono un gruppo di culto in ambito dark-ambient e industrial formatisi nei primi anni ’80 . La loro proposta si è subito caratterizzata per forti influenze di musica etnica unite a pulsioni industrial. Hanno creato una una formula che ha fatto scuola risultando influenti per molti artisti. Quel che emerge ascoltano gli album degli Hybrids è la ricerca di una dimensione spirituale attraverso un sound espanso. Agli inizi degli anni ’90 la vocalist Yasnaia (nota per aver collaborato con Vidna Obmana) si unisce al membro fondatore Magthea. Nel 1991 pubblicano un EP dal programmatico titolo di The Ritual Should Be Kept Alive. E, a distanza di anni, l’etichetta polacca Zoharum continua a far rivivere il rituale ristampando il disco in nuova versione che comprende 3 nuove tracce sempre appartenenti allo stesso periodo ovvero la seconda e terza parte della title-track più “Wailing For The Fallen Angels”. Si tratta a tutti gli effetti di un vero e proprio nuovo album della durata di 70 minuti che suona coeso in quanto il materiale è tratto dallo stesso periodo temporale. The Ritual Should Be Kept Alive, a differenza di Mythical Music From The 21st Century e Music For Rituals (già resi disponibili dalla Zoharum) contiene delle tracce lente e lunghe che ipnotizzano l’ascoltatore con la magia delle loro sonorità. Ci troviamo di fronte a ritual music di grande spessore e livello non inferiore a nomi come Jorge Reyes, Steve Roach e Robert Rich. Al disco collaborano artisti del livello di Djen Ajakan S. e Vidna Obmana. Si viene immersi in una dimensione “ipnotica” e spirituale che vi farà dimenticare la realtà prosaica di tutti i giorni. A chi volesse farsi un’idea di questo tipo di musica non esiterei a consigliare quest’album che rappresenta questo genere al suo meglio. The Ritual Should Be Kept Alive è stato rimasterizzato digitalmente dalla cassetta originale e mantiene la stessa copertina dell’EP del 1991. Il cd esce in un elegante digipack e in un’edizione limitata di 500 esemplari.

Freq:
The fourth re-release of the Hybryds back catalogue by Zoharum expands at length on their 1991 composition, adding in three more pieces of music, two more parts of the title track and a bonus piece from the same era. Together, they now make up a full album’s worth of largely unheard material. The late Eighties and Nineties saw an upswell of music that aimed for some form of inner space exploration which went well beyond the glib hippieness of New Age muzak. Hybryds’ shamanic dedication to achieving gnosis through trance states induced by repetitive electronic music is at once universal and somewhat of its era. The Ritual Must Be Kept Alive speaks volumes of a time when magick, techno-paganism and a plethora of cross-cultural spiritual and musical influences made themselves part of the ever-expanding subcultural maze, one which touched on but largely ran parallel to the more widely popular underground (and then very much overground) rave scene in Europe. Parts one to two resemble an extremely long-form psychedelic ambient dub, unfolding with the slow motion determination that allows drum machines to take the percussion strain out of ritual performance. With plenty of space to breathe, the music does just that, slowly and steadily, with a yogic concentration held in every slight motion of the drones which herald the eventual arrival of rhythm. It’s good to hear that while an array of familiar drum machine sounds are largely untreated, Hybryds manage the difficult trick of making them seem unforced, and if not exactly natural, then arranged sympathetically to work within the electronics’ limitations and getting the best out of of them as a result. Like Rapoon (who is also getting the comprehensive re-release treatment from Zoharum), Hybryds successfully combine diverse influences into the melange that their name points towards without falling into the murky globalised ethnodelic soupiness which was also a by-product of so much crossover music of the time. This lack of pretence allows Hybryds to get on with the task of building loops and runs which most human drummers would lack the energy to do so precisely, though it’s entirely possible that there is real-time playing involved here too, as found in the isolated bells and occasional scarring glitch which open part two and its Eastern-inflected mood, one which is heightened by some soft, keening vocalisations. Matters pick up on part three, where the rhythms take on intricate tribal form, programmed and played with careful attention to detail in grooves which could become both swayably and energetically danceable, whether ritualistically, demonstratively or simply for the slow global discotheque fun of it. Bonus track “Waiting for the Fallen Angels” shifts the temper of the album in edgier directions, filling the soundscape with piercing drones, mysterious chants, whispered Latinate prayer and a heartbeat pulse which brings to mind the of the haunting ambiences of Dave Tench‘s Zion Train-related project Extremadura from around the same era.

ChainDLK:
These new reissue from this project is an expanded version of a 1991’s EP that contained the first track of this CD. The rest was not published perhaps at it sounded very different from the other issue of this project as starting form „The Ritual Should Be Kept Alive pt.1”, a track focused on the intersection between a vocal (?) drone, a loop of some water falling as some sparse noises, it sounds as a recording of an oriental ritual. When the clock marks the half of the track, a drum emerge and the track evolves in the evolution of rhythmic patterns. The rhythmic pattern is the base of „The Ritual Should Be Kept Alive pt.2” sparsely mottled by the samples and a female voice. „The Ritual Should Be Kept Alive pt.3” evolves these pattern in a faster way while the previous track was more hypnotic. This is a form of ritual music so rigorous to stand as a monolith indiscernible by the profane.
The first part is „Wailing for the fallen angels” is completely focused on drones that are slowly substituted by a calm beat that act as a base for the latin spoken word of the final part.
While undoubtedly charming and evocative, this release is so particular that could only be recommended to fans of the genre. All fans of the previous Hybryds’ reissues will love this release but „the other” has to approach it with careful listening.

Dark Room:
La Zoharum continua l’opera di ristampa delle prime produzioni degli Hybryds, il celebre collettivo belga nato sul finire degli anni ’80 e autore di una ricerca ad oggi ancora percorsa da una vena di irraggiungibile originalità, forte di un tribalismo creato a partire dalla sovrapposizione di materiale registrato dal mondo esterno e sovrapposto, nonché ritrattato in studio, con inarrivabile gusto personale. „The Ritual Should Be Kept Alive” esce dopo le ristampe di „Mythical Music From The 21st Century” (2013), „Music For Rituals” (2014) e dell’estemporaneo „Soundtrack For The Antwerp Zoo Aquarium” (2011), chiudendo il ciclo riguardante il recupero della fase iniziale della band. L’opera raccoglie quattro lunghe tracce coeve risalenti ai primi anni ’90: „The Ritual Should Be Kept Alive Part 1” uscita come album a sé stante nel 1991, la „Part 2” edita un anno dopo ed inclusa nell’omonimo album che conteneva – tra gli altri pezzi – anche la qui presente „Wailing For The Fallen Angels”, e la restante „Part 3”, la quale, stando a quanto verificabile in sede di memoria storica, apparve prima d’oggi solo nella raccolta „Ritual Anthology” del 2009 in qualità di inedito. La bontà di questa ristampa risiede innanzitutto e ovviamente nel recupero di materiale finito sold-out da anni, ma anche nel fatto di riuscire a creare un nuovo album a partire da brani che appaiono naturalmente collegati tra sé sia per motivi temporali, sia per ragioni stilistico-compositive. Rispetto ai primi lavori il collettivo mostrava a questo punto della sua carriera un’attenzione maggiore per le ritmiche e i relativi intrecci, e meno per l’esplorazione degli apparati rumoristico-vitali del mondo che albergavano nell’esordio. Ciò che invece continua a permeare in modo costante il tessuto sonoro è l’aura magico-ritualistica figlia del curioso binomio etnico-industriale toccato in origine da Genesis P-Orridge, Vasilisk e altri autori. I temi para-melodici e le litanie ‚strappate’ alla realtà circostante si manifestano ora in fugaci momenti per lasciare spazio all’ossessione circolare e percussiva, ricavata spesso dall’unione di toni sintetici e sordi in commistione con giri caldi, usciti da antichi rituali lisergici. La carica magico-ancestrale dell’antichità viene quindi filtrata da un gusto post-moderno, per giungere a quella trance mistica punto di partenza e di arrivo dell’Hybryds-pensiero. La tradizione più lontana e quella più vicina, di matrice etno-industriale, vengono rivissute con l’obbiettivo di penetrare nell’essenza tantrica e sessuale delle cose con geometrie percussive elettrificate e loop ritual-localistici che attraversano rimandi di natura ambient (le coralità droniche di „Part 1”), fino a giungere ad un puro quanto debordante mantra ritmico („Part 3”), nonché al recupero di elementi stranianti e sciamanici (la conclusiva „Wailing For The Fallen Angels”). Sul piano tecnico diventano evidenti alcune sfumature e migliorie dovute al remastering digitale, operato da Sandy Nis sui master originali adeguatamente ripuliti. Lo stesso Nis firma anche il nuovo artwork nato dalla rielaborazione dei precedenti, nonché da un attento lavoro su tutto il parco simboli degli Hybryds. L’intera operazione, gestita con la massima perizia anche formale (la confezione è in un buon digipak a sei pannelli, per un’uscita limitata a 500 esemplari), impone l’acquisto ai novizi e il recupero a chi possiede le vecchie versioni.

Mroczna Muzyka:
Rytualno-okultystycznych wspominek i odkryć ciąg dalszy. Belgijskie HYBRYDS zostało przypomniane przez trójmiejski kolektyw Zoharum już dwukrotnie, w efekcie czego poszukiwacze ekstremalnych, dziwacznych brzmień otrzymali już możliwość poznania bądź odkurzenia „Mythical Music From the 21st Century”, czyli materiału wydanego po raz pierwszy na kasecie w 1986 roku oraz dwupłytowego zbioru nagrań pt. „Music For Rituals”. Obie pozycje pokazały, że w latach 80-ych, gdzieś obok tego głównego nurtu elektroniki działy się rzeczy trochę wyprzedzające swoją epokę, choć powszechnie wiadomo, że pierwsze próby eksperymentów sięgają jeszcze lat 60-ych, ale HYBRYDS, mimo wszystko, to wytwór już ciut bardziej współczesny i wywodzący się z post-punkowej i ambientowej estetyki rodzącej się już na przełomie lat 70-ych i 80-ych. To Sandy Nys stał się z czasem kimś w rodzaju guru podziemnej occult/ritualistic music i to w kraju, który nie należał do przewodzących w tej undergroundowej stawce. Ktokolwiek słyszał cokolwiek z twórczości jego projektu, ten wie, że eksperyment i magia szły ze sobą w parze, jednak na „The Ritual Should Be Kept Alive” – materiale powstałym w okolicach 1990-1991 roku – pewne zmiany są wyczuwalne. Oryginalnie dane było poznać tylko część pierwszą tej kompozycji, lecz już w niej słychać obok charakterystycznych, transowych, rytualnych dźwięków umiejętność powolnego budowania dramaturgii, która w swym minimalizmie może być rzeczywiście soundtrackiem do dziwnych rytuałów, a sądząc po stworzonej przez samego Nysa okładce, mają to być naturalistyczne ceremonie ognia i erotyzmu. Mroczna elektronika oraz etniczne brzmienia perkusjonaliów budują obraz czegoś nieznanego, dla niektórych niezwykłego, a dla niektórych nudnego lub odrażającego. Tak jak wspomniałem, tylko ten kilkunastominutowy fragment był ujawniony przed prawie ćwierćwieczem, natomiast pozostałe dwie oraz kompozycja o tytule „Wailing For the Fallen Angels” ujawniają się po raz pierwszy. Da się wyczuć, że powstały w tym samym czasie, a motywy przewodnie w „The Ritual Should Be Kept Alive Part II” i „Part III” są zbliżone do tych z pierwszej, tyle że wzbogacono je albo o żeńskie zaśpiewy, albo o parę dodatkowych smaczków, a część trzecia uwypukla rytmiczną warstwę muzyczną. Mogą więc stanowić integralną całość lub coś w rodzaju remiksów oryginalnego wykonania, które nieliczni poznali już wcześniej lub poznają je dopiero teraz. Niespodzianka czeka jednak we wstępie „Wailing For the Fallen Angels”, gdzie można usłyszeć polskojęzyczną inwokację. Ogólnie nie jest to może tak mocna pozycja, jak poprzednio wskrzeszone przez Zoharum rzeczy, zwłaszcza „Mythical Music From the 21st Century”, ale tak czy siak godna odsłuchu, jeśli uważa, że ciekawe dźwięki nie mają cezury czasowej.

Dark Entries:
Niemand hoeft ons van chauvinisme te beschuldigen, maar het idee dat we als webzine lokale groepen moeten steunen is voor ons vanzelfsprekend. Iedereen zou het moeten doen, waar ook ter wereld. Zo zijn we bijvoorbeeld erg trots dat Hybryds uit ons eigenste belgenlandje afkomstig is. Niet dat die onze steun echt nodig hebben, want deze groep heeft internationale faam in de dark ambient en ritual stijl. In die mate zelfs dat ze meer bekendheid genieten in het buitenland dan in eigen land.
Het hoeft dan ook niet te verwonderen dat een Pools label – het fantastische Zoharum – instaat voor de heruitgaven van hun oud materiaal. ‘The Ritual Should Be Kept Alive’ kwam uit in 1991 en was één van de eerste uitgaven van de groep (ter herinnering: Hybryds bestaat sinds 1984, maar deed er een paar jaartjes over om muziek uit te brengen). Het bestond oorspronkelijk slechts uit één nummer: ‘The Ritual Should Be Kept Alive’, een live-improvisatie van 21 minuten gebaseerd op een uitgestrekte drone waarboven live percussie en allerhande geluidseffecten gebruikt worden.
Voor deze heruitgave werd – zoals bij de andere heruitgaven van Zoharum – extra materiaal toegevoegd. Oorspronkelijk dacht ik dat men één cd zou maken samen met ‘The Ritual Should Be Kept Alive part 2’, dat een jaar later verscheen, maar er werd gekozen om drie nummers toe te voegen uit dezelfde periode die in het concept passen. Dat zijn het tweede en derde deel van ‘The Ritual Should Be Kept Alive’ en ‘Wailing For The Fallen Angels’. De eerste twee nummers duren meer dan 20 minuten, terwijl de laatste twee op iets meer dan 10 minuten afklokken.
Uitgestrekte nummers dus, die ook eentonig en repetitief zijn. Deze cd is dan ook bedoeld om in kleermakerszit in het donker te beluisteren, terwijl rondom je wierook en kaarsen branden. Alle nummers zijn instrumenteel, al valt op een bepaald moment de woordenloze zang van Yasnaïa te horen. Nogmaals: Hybryds is een project om trots op te zijn en verdient ook in het thuisland alle luister. Laat je meevoeren op de duistere golven van Hybryds, en hou het ritueel levend…

Musique Machine:
Since the early 1980’s this Belgium based project have carved out their own distinctive take on ritual music, which moves between ambience, surreal primal-ness, and tribal electro industrial music. This recent release on Zoharum is part reissue/ part new release- as it takes in 1991 EP The Ritual Should Be Kept Alive (1) , with three tracks from the same period, and expands the releases running time to around 70 minutes.
So opening up the album we have “The Ritual Should Be Kept Alive. Part 1”, and this comes in at the twenty one minute mark. The track opens with field recordings of liquid been poured over & over- slowly around this are added layers of sustained chanting, ambient sweeps, and subtle ritual metallic tinkling. Pretty soon the pouring elements have departed, and more sides of ominous ritual detail, ambience, and weird throat like singing are added into the mixe. By around the 6th minute subtle cymbal & ritual percussive sways are sweeping across the track, then at the 8th minute a mix of electro created drum patterns & percussive detail are added, and it just slowly builds & builds it’s layers of sound & atmosphere.
Track two comes in the form of “The Ritual Should Be Kept Alive. Part 2”, and this is longest track here at just shy of the twenty six minute mark. This track alternates between urgent ritual chiming harmonic patterns, brooding ritual drum deep-ness- which is both electronic & organic, and a mix of both. Running though this you get sways of ambience, subtle buzzing/ brooding ethnic instrumental detail, and snippets wavering/ haunted female whispers & chants.
Track three comes in the form of “The Ritual Should Be Kept Alive. Part 3”, and this comes in at the twelve minute mark. This track is more focused on more dense layers of electro & organic percussion, with the chiming bell element running through it. This track does work well as a follow-on from part 2, but for me it rather lacked the more ominous details, and at times does sound like ritual electro ambient by numbers- this is my least favourite moment here.
Lastly we the just under eleven minutes of “Wailing For The Fallen Angles”, and this starts off brooding sways of drone matter & ritual horn call. Around the three minute an electronic heart rhythm is added to the mix- and as the track processes we get added in samples of foreign tongue spoken ritual words, and other moody detail.
As expanded releases go this isn’t bad, and it all flows well together- sure I’m not so taken by the more pronounced 90’s drum machine elements- but thankfully most of the time these are not too overbearing, and they can be excused when the other elements are mixed in with them. All in all if you enjoy ritual ambience with a more electro leanings this is worth a look.

NonPop:
Das polnische Label ZOHARUM macht sich ja neben der Veröffentlichung von neuen Alben auch um die Wiederveröffentlichung von zumeist heute vergriffenem oder schwer zu bekommendem Material verdient. So wurden auch schon die HYBRYDS zweimal mit einer Wiederveröffentlichung beehrt.
Obwohl die HYBRYDS schon seit der Mitte der 80er Jahre Musik machen, gewinnt man ab und zu den Eindruck, dass die Band und ihr Wirken immer etwas unter dem Radar geblieben ist. So ist auch das letzte, gar nicht mal schlechte Album „The Silent Whisper“ von 2013 in meiner Wahrnehmung etwas untergegangen. Die einzige Konstante des Projekts ist dabei MAGTHEA, der unter seinem Namen SANDY NIS zunächst kurzzeitig bei THE KLINIK involviert war, bevor er mit den HYBRYDS an einer ganz anderen musikalischen Baustelle weitermachte. Neben MAGTHEA gab es einige wechselnde Bandmitglieder, wobei das weibliche Element, sprich Gesang, bei den HYBRYDS immer stilprägend war. Grundsätzlich bewegt sich das Projekt im Ritual Ambient, der erstmals auf dem von ZOHARUM bereits wiederveröffentlichten Debüt „Mythical Music From The 21st Century“ zelebriert wurde.
Das vorliegende „The Ritual Should Be Kept Alive” wurde damals in Form einer Mini-CD als Nachfolger des Debüts veröffentlicht. Bei der Wiederveröffentlichung hat man nun das Paket quasi als Ganzes veröffentlicht, indem alle drei Teile, also „The Ritual Should Be Kept Alive Part 1 – 3“, auf der CD enthalten sind. Zusätzlich wurde das in derselben Phase aufgenommene „Wailing For The Fallen Angels“ hinzugenommen. Einzig unveröffentlicht von diesen Stücken ist „The Ritual Should Be Kept Alive Part 3“. Unter der Mithilfe von u.a. VIDNA OBMANA wurden damals in Studio-Sessions die drei Teile quasi in Live-Atmosphäre aufgenommen. Die Musik ist im Kern elektronisch, repetitiv, meditativ und spielt mit fern- und nahöstlichen Versatzstücken. Wichtiger Bestandteil ist aber immer der Rhythmus, der alle Stücke dynamisiert und nach vorne trägt. Soundtechnisch befindet man sich natürlich unverkennbar am Anfang der 90er Jahre, was sich u.a. an den aus heutiger Sicht etwas überkommen wirkenden Drum-Computer-Sounds und der etwas groben Elektronik sowie der Produktion bemerkbar macht. Zu der Zeit lag man aber genau im Zeitgeist, so dass hier und da Nähen zu den damals etwas knackigeren und offensiveren DELERIUM, aber auch zu – selbstredend – VIDNA OBMANA u.ä. Projekten durchaus ausgemacht werden können.
Insgesamt hat man es jedenfalls mit drei schlüssigen und durchaus – trotz ihrer Länge – kurzweiligen Stücken zu tun, die eine der kreativsten Phasen der Band einläuten und dokumentieren. Etwas anders in seiner Struktur, will sagen kompakter, kommt das abschließende, überzeugende „Wailing For The Fallen Angels“ daher, bei dem neben der stärker betonten Elektronik auf umfangreiche Sprachsamples zurückgegriffen wird. Da sämtliche bereits veröffentlichten Stücke bisher nur auf teils äußerst limitierten Tonträgern erhältlich waren, macht eine Zusammenstellung nun aller drei Teile von „The Ritual Should Be Kept Alive“ sicher Sinn, um die Frühphase des Projekts angemessen zu beleuchten. Mit dem aus meiner Sicht starken „Wailing For The Fallen Angels“ hat man zudem ein stimmiges weiteres Stück ergänzt. Aus heutiger Sicht dürfte es für Ritual Ambient Fans sicherlich einige klanglich raue Ecken geben, die man heute so nicht mehr gewohnt ist. Fans der Band werden eventuell bestehende Lücken allerdings gerne füllen.

Mentenebre:
Acababa de comenzar a correr la segunda mitad de la década de los ochenta cuando Magthea, uno de los miembros que junto al mítico Dirk Ivens militaban en la bien conocida formación EBM The Klinik, decidía escindirse de este proyecto belga para crear algo totalmente diferente, mucho más oscuro y ambiental que el grupo madre con el que se daría a conocer dentro del campo musical independiente.
Magthea bulló y rebulló esta idea durante años sin obtener demasiadas recompensas, hasta que finalmente, a comienzos de los noventa, conoció a lo que sería el otro pilar encargado de sustentar este templo musical: Yasnaïa. Ella convencería a Magthea de que la manera más eficaz para alcanzar las metas que uno se propone es ocupándose de ellas personalmente, por lo que juntos invertirán el escaso dinero con el que en aquellos primerizos años contaban para publicar en 1991 un mini CD que es, precisamente, el objeto que hoy nos atañe: “The Ritual Should Be Kept Alive 1”.
La edición original únicamente contenía un corte en directo de poco más de veinte minutos registrado en Bélgica durante el mismo año de su publicación. En ella se desvelan las claves del sonido de Hybryds. Un estilo frío, denso, muy ambiental, cercano al ritual, con cierto toque de musicalidad etnicista y pequeñas dosis de ritmo tribal. El sonido de Hybryds fue muy bien acogido por la crítica, y en menos de un año ya estaban preparando lo que sería su primer álbum de larga duración “Music For Rituals”, además de reeditar su primera y olvidada casete “Mythical Music From The 21st Century”.
El sello polaco Zoharum ha tenido la genial idea de relanzar esta joya olvidada, implementándola tres temas extra grabados en estudio ese mismo año. La duración de alguno de ellos, como es el caso del segundo, carente de título, supera en duración al corte estructural, además de reafirmar la calidad y el peculiar estilo de esta impresionante formación. Pocas bandas han sabido conjugar de manera tan acertada tantas influencias antagónicas. Su vistosidad acústica nos subsume en un universo de sueños y humo, el tiempo avanza despacio, portando un chuchillo bien afilado con el que ocasionalmente desgarra la conciencia.Hybryds – „The Ritual Should Be Kept Alive”
Hybryds inaugura en “The Ritual Should Be Kept Alive” un nuevo estilo de música ritual directamente emparentado con las prácticas sexuales. Un paso más allá en el pensamiento que los primeros integrantes de Psychic TV y Thee Temple Ov Psychick Youth presentaron durante los albores de los años ochenta. Música envolvente que conforma su propio universo y se encierra en él. Paganismo bien condimentado que se escora ocasionalmente hacia el primer industrial sin perder en ningún momento su esencia mágica.
“The Ritual Should Be Kept Alive” ha sido presentado en formato digipak de seis paneles y limitado a quinientos ejemplares. Resulta una buena oportunidad para conseguir material infrecuente de esta banda de culto, o sencillamente descubrirlos si todavía no has tenido la oportunidad de escuchar nada. Aunque toda la carrera de Hybryds es digna de aplauso, cierto es que tanto yo como otros muchos críticos sentimos cierta predilección por sus comienzos.

Darkroom Rituals/Maeror:
Продолжается переиздание польским лейблом «Zoharum» «индустриальной классики»: на очереди давно уже не проявляющий особой активности, но все еще остающийся в памяти слушателей одним из значимых творческих актов конца прошлого века бельгийский проект «Hybryds». Вслед за переизданием самого первого диска коллектива была выпущена данная компиляция, объединившая треки с двух частей «The Ritual Should Be Kept Alive» (EP с треком под номером «1» выпустил в свое время «3RIOART», остальные вещи изданы на сборнике от «Dark Vynil»), выходивших в самом начале девяностых и запечатлевших то, как «Гибриды» работают в режиме «реального времени», создавая пространство ритуала в студии и на сцене. На тот момент в проекте числились четыре человека: основатели Magthea и Yasnaïa, а также их друзья, Дирк Серрис (Vidna Obmana) и успевший немного засветится и куда-то исчезнуть после неплохого миньона «Crows Heading For Point Blank» Джен Айякан Шен. Квартет в рамках «The Ritual Should Be Kept Alive» исполняет и тут же сгоняет на DAT музыку архаичную, простую и даже примитивную – в хорошем, я бы сказал, Традиционном стиле. Выступая в роли носителей ритуальной эстетики в современном, индустриальном мире, очищая музыку от всего наносного украшательства и возвращая ее чуть ли не к пещерным истокам, преподнося ее к качестве одного из основных средств (наравне с мифотворчеством) познания божественной и человеческой природы, «Hybryds» создают длинные, трансовые композиции, где трайбл-ритм и крайне простая перкуссия заполучают чуть ли не главную роль, ускоряясь от трека к треку. На монотонный пульс и перезвон колокольчиков наслаиваются крайне простые индустриальные эффекты, различные природные шумы, расширяющие географию мифа и позволяющие почувствовать его незримое присутствие во всех культурах, а также голоса шаманов, ведьм, заклинателей и пророков, утробный рокот, пропитанный дымом костров и возжигаемых галлюциногенных растений. В этом сплетении голосов слышны мотивы различных архетипов: блудниц и богинь, зверя и ангелов, падения и вознесения, а некоторые моменты этих действий явно зафиксированы на жертвоприношениях как быстром способе задобрить злобное и непредсказуемое божество, и на сексуальном аспекте как воплощении плодородия и извечных циклов жизни, увековеченных в идеях матриархата. Не сказать, что бельгийцы особенно оригинальны (в средствах воплощения своих идей они явно были слегка стеснены), но даже спустя более чем двадцать лет эти записи исторгают странную энергетику, в потоках которой на генетически-родовом уровне опознаешь что-то исконное, глубоко спрятанное внутри и иногда рвущееся наружу под покровом ночи кровавыми масками демонов – символов неопознанного и пугающего мира, отблеском костров и экстатическим кружением обнаженных тел, на которых пугающе переливаются символические рисунки, нанесенные то ли краской, то ли кровью.

Darknation
Jeśli dobrze liczę jest to już czwarte wydawnictwo Hybryds w Zoharum. Tym razem rodzima wytwórnia postanowiła nam przypomnieć o Ep-ce która została wydana oryginalnie w 1991 roku. Nowa wersja z 2015 roku zawiera dwie niepublikowane następne części ‚The Ritual Should Be Kept Alive’ oraz dodatkowe nagranie pt. „Wailing for the Fallen Angels”. W efekcie z mini albumu zrobił się 70-cio minutowy kolos z większości premierowym materiałem. Całość została zremasterowana przez samego Sandy’ego Nysa.
Od początku zaskoczyło mnie to że dwie kolejne części bardziej mi się spodobały od wznawianej jedynki. Nadal góruje w nich charakterystyczny mroczna rytualna elektronika z wyraźnym perkusyjnym rytmem, ale są według mnie ciekawiej zaaranżowane. Drugą część posiada fajną dramaturgię z świetnym finałem czyli wypełnionym erotyzmem kobiecym śpiewem. Trójka natomiast ujęła mnie transem wywołanym etnicznymi dziękami perkusyjnymi. Wszystkie trzy części są ze sobą spójne tworząc soundtrack do magicznych dawnych rytuałów.
Na koniec dostajemy czwarty numer z polskim akcentem ale nie będę zdradzał o co chodzi by zachęcić Was do zakupu. Muzyka rytualna w najwyższym wydaniu, którą trzeba mieć i tyle. Czekam na kolejne. :)

http://zoharum.com/wydawnictwa/the-ritual-of-the-rave/
http://zoharum.com/wydawnictwa/the-rhythm-of-the-ritual-ein-phallischer-gott/
http://zoharum.com/wydawnictwa/the-ritual-should-be-kept-alive/
http://zoharum.com/wydawnictwa/music-for-rituals/
http://zoharum.com/wydawnictwa/mythical-music-from-the-21st-century/
http://zoharum.com/wydawnictwa/soundtrack-for-antwerp-zoo-aquarium/