Numer katalogowy

ZOHAR 060-2

Data premiery





Urban Blues

Numer katalogowy

ZOHAR 060-2

Data premiery




STROM NOIR debiutuje w Zoharum swoim dziewiątym albumem ‘Urban Blues’. Ten ceniony słowacki projekt Emila Mat’ko penetruje rejony delikatnego ambientu, miejskiego dronu z delikatną nutą post rocka.

Jego nowa płyta to 8 kompozycji, które zachwycają pięknem i filmowym charakterem. Gdy słuchasz muzyki podczas spaceru po mieście, dźwięki i hałasy uzupełniają ją w niepowtarzalny sposób, nawet jeśli znasz utwór na pamięć, to czujesz w pierwszym momencie, że coś jest inaczej. Spróbowałem uchwycić to uczucie odwrotności deja-vu na moim ostatnim albumie, przedstawiającym podróż przez miasto, które sądzisz, że dobrze znasz, ale z drugiej strony, twoje uczucie, że „coś jest nie tak” wzrasta. Tymi słowami autor najtrafniej opisuje sedno tkwiące w dźwiękach ‘Urban Blues’.

CD w ekopacku. Nakład wyprzedany.


1. maľovanie dúhy
2. night blooming
3. zavtra
4. textures
5. urban blues
6. all summer in a day
7. v ohni so mnou poď
8. all souls (will be born again)


Vital Weekly:
Emil Mat’ko is the man from Slovakia who is behind Strom Noir. We have reviewed his music before, although maybe not all eight albums. Number is 'Urban Blues’ and his first for Zoharum. It has, of course I might add, nothing to do with blues, and all with drones and ambient music. Actually, come to think of it, the word 'urban’ is also something I am not sure about. This could, as easily space blues, as far as I’m concerned. Strom Noir creates very a very consistent catalogue of music. This release may sound the same as the previous lot by him. Careful constructions of heavily processed field recordings, guitars, spiced with some electronics and put together in a nice, moody way, with a few likewise carefully placed ticks and cuts (with delay pedals) so it has a vague notion of something rhythmic. Like the cover says: 'conceived as headphone music’, and that’s very true. Lie back and listen. Sleep and listen. Or maybe go around town and play this quietly in your headphones, and execute that 'urban blues’ idea of the title. You might think I may not like this music or perhaps find it too easy, but there you are wrong. I wasn’t looking for something new in the world of ambient music – mainly because that seems to be very hard and that’s something I accepted as a fact: renewing ambient music is not easy – but on this grey winter day, reading a book, staring out of the window and such pastime, this is a great soundtrack, even for a slow, suburban street, like this street.

This new one from Zoharum is presented as an album of 'urban drone with delicate tints of post-rock’ and depicting a city where 'your feeling that something is wrong is increasing’. The cover of this album features, in a gray tone picture, some people on top of a building with the hands cover their eyes as suggesting their intention to hear a city rather than see it.
All the tracks are constructed from gentle and slowly developing drones: to the initial 'Maľovanie Dúhy’ to the ending 'All Souls (Will Be Born Again)’ this album sounds as one track divided in nine movements featuring only an intersections of small noises in 'Zavtra’. So they are more oriented on small details than in any spectacular development so it’s specified that they has to be listened with headphone and hopefully in a quiet environment. This tracks asks an attention to detail at risk to seem annoying or static in a first listen, but this is the game with drone music.
After repeated listening this album is hypnotic and is a soundtrack for walking trying to see the aspects of a city that one almost too often leaves behind. Highly Recommended.

Emil Mat’ko- Slovakian artist hits again. It’s his 9th release and he is coming back in style.
„Urban blues” is a set of 8 track of droney post-rock feel that span between isolationist ambience to obscure experimentalism. There is a great deal of soundtrack to some psychogeographical terrain feel to it.
As with blues – a shimmering sounds generated by different sources – be it some grand piano or processed guitar – a steady sound base which defines the character of the sound that Emil establishes. It’s almost classical ambient but it simply doesn’t fall into some sort of conservative derivative as there are too many subtle nuances that he gets out of the rusty beast.
The more I listen to it the more I feel that lyricism behind these tones is set to have some limit – there is no grimey post-apocalyptical sense of disaster in all this – some shades tend to be hues of vivid parole that intervenes with something less daunting. It just follows the soundscape of self-exploratory domain that Emil holds strong and stern as his own style. ANd quite astoundingly he does so…

Mit ‘Urban Blues‘ veröffentlicht der slowakische Musiker EMIL MAT’KO über sein Solo-Projekt STROM NOIR bereits das neunte Studio-Album in voller Länge. Auf ‘Urban Blues‘ verfolgt MAT’KO das Ziel, die Atmosphäre einer bekannten Großstadt einzufangen, die trotz großer Vertrautheit ein nicht greifbares Unbehagen ausstrahlt. Die musikalische Umsetzung dieser Grundidee funktioniert auch sehr gut.
Die zu Beginn des Albums eher von hohen Tönen dominierten und stets kontinuierlichen Soundscapes entwickeln einen Fluss, der zu der Betrachtung einer Stadt aus großer Entfernung – also ohne Teil der sich bewegenden Menschenmenge zu sein – passt. Dieser zieht sich durch das ganze Album und stellt den unbedrohlichen Teil städtischen Treibens dar. Hin und wieder wird der Flow jedoch durchbrochen. Sei es durch ein kurzes Aussetzen der Entwicklung der Sound-Wand oder durch Einstreuen eines kurzen Tones, der nicht ganz zum Lauf der Dinge zu passen scheint. Diese Unterbrechungen im Aufbau der Songs repräsentieren die Momente, in denen erste Zweifel an der Vertrautheit der Umgebung aufkommen. Im Verlauf des Albums nimmt die Anzahl und Intensität der Störungen zu. Diese sind vielfältiger Natur, Knistern oder Rauschen etwa, und dienen ebenfalls der Verstärkung der Zweifel an der Harmlosigkeit der Stadt. Die Progression des Unwohlseins wird außerdem durch häufigere Verwendung tieferer Töne und eine Zunahme der Überlagerungen im Verlaufe des Albums intensiviert. Diese musikalischen Dissonanzen, die sich mehr und mehr über die harmonischen Grundtöne legen, finden zu Beginn des letzten Song ihren Höhepunkt. Mit einem intensiven Rauschen und einem extrem hohen Piepen fällt es hier sogar wirklich schwer, dem ‘eigentlichen’ Ton zu folgen – zu sehr lenkt die Überlagerung von der Soundscape ab. Das ist jedoch ganz sicher nicht ungewollt und kann sogar als Ziel der Platte interpretiert werden, das für den Augenblick steht, an dem sogar die bloße Orientierung in einer bekannten Stadt durch die wahrgenommene Bedrohung unmöglich wird. So kann man sagen, dass STROM NOIR hier ganze Arbeit geleistet hat und ‘Urban Blues‘ als gutes Beispiel dienen kann, wie ein inhaltlicher Plan zu einer überzeugenden musikalischen Umsetzung findet.
‘Urban Blues’ ist die hervorragende musikalische Umsetzung eines Spazierganges durch eine bekannte Stadt, die mehr und mehr bedrohlich erscheint. Wer Ambient und Drone mag und sich die Zeit für einen imaginären Gang in die Entfremdung nehmen möchte, kann mit der neusten Scheibe von STROM NOIR nichts falsch machen.

Slovak guitar drone wizard Emil Maťko, acting under Strom Noir, was quite silent during 2013, but with „Urban Blues” demo in his hands, which was recorded already in 2012 (between February and November), it was just a question of time before it will end up in the right hands. And all this happened during the last months of 2013, when Polish label Zoharum signed Strom Noir for the release of „Urban Blues” album. The dream came true at the end of January, 2014, when „Urban Blues” was released in limited edition of 300 copies and packaged in catchy matte finish 6-panel disc eco wallet (with cover photos and design by Wiktor Jackowski, mastering by Michal Iliaš). And on the top of all these facts, I can easily count all Slovak ambient soundscapers on the fingers of one hand, so the more I was excited about this release by my fellow countryman.
Poetically entitled „Maľovanie Dúhy”, which means „Painting The Rainbow” in Slovak, opens the album with serenely meandering texture, where damp hissy blankets are hanging above, while gently shimmering string vagueness, carving strongly mesmerizing images, intertwines with more pinnacling acoustic filigrees. It’s a very nice, soothing intro!!! „Night Blooming” calmly moves into slightly more massive dimension, although deeply evocative string expressions in the middle soften the overall feel. Toward the end the track again shifts into tenser paths. Elusive glitches amble circuitously across this hauntingly nostalgic composition. „Zavtra” can be translated as „Tomorrow”, and it’s taken, according to Emil, from a Rusyn language. It immediately dives into expanding terrains of continuously towering drones. Mindscaping dissonances permeate masterfully throughout as well and steadily culminate with all power and sternness. Wow, this is a pure, 9 minutes long, drone magic, a possible magnum opus by Strom Noir!!! More please!!! „Textures” quickly return to relatively relieving zones, sculpted with crystalline acoustics, assorted urban rumbles and squeaks and organic flavorings. But emerging rawer drone layers and noisier string desolations add a brand new kaleidoscope of tensions and sceneries. Texturally lush and stirringly captivating composition, undoubtedly another lofty pinnacle of this album!!! The title track „Urban Blues” is invaded by bulky stock of drones, where thick reverberations are coupled with mesmerizingly undulating choir-like circles. All accompanied by glimmering glitches, while cacophony of urban noises slowly rises from the haze and piercingly steals the center stage to deliver absolutely unforgettable listening delight. No wonder this is the flagship of this album. What to add, this is simply phenomenal, I think Strom Noir has never sounded better!!! The next piece, „All Summer In A Day”, starts with rather monotonous drone, but assorted click-clacks freshly color the texture along with spellbindingly rotating semi-melodious fragments. A strongly cinematic and introspective composition!!! Beautifully entitled „V Ohni So Mnou Poď”, or „Come With Me In The Fire”, paints magnificently circling solitudes, where rougher tensities stunningly intermingle with poignant nostalgia. The texture exquisitely crescendoes in its spectacular deepness and monstrousness and safely reaches utterly ear-splitting gloriousness. Another sonic monument by Strom Noir!!! „All Souls (Will Be Born Again)” is more comforting, even if the static drone hum is quite monolithic. Hissy embellishments and hypnotic oscillations do the rest of the work. A gorgeously immense outro!!!
I think it’s more than evident for all those who are journeying with Strom Noir, this is undoubtedly the most sophisticated album by this Slovak drone sculptor. A truly intriguing, mind-bending and victorious guitar drone work, transporting each listener to the frontier of stringed drone virtuosity. That’s „Urban Blues” in a nutshell and I am really proud of Strom Noir!!! Klobúk dole, hats off!!!

Igloo Magazine:
The arcing rainbow promise of “Mal’ ovanie Dúhy” is quickly broken on this fulminating opus. Though its sanguine spirit is replicated later on “All Summer in a Day,” life and light seem to have been sucked out of this town. Urban Blues is a fog creeping in from the port, wrapping around buildings and turning street corners. Strom Noir brings us the texture of the city, its concrete and asphalt, without encountering a single citizen. It is a city, he says himself, though otherwise familiar, increasingly feels like something is going to go wrong. Dark alleys and empty lots are fecund with “Naked City” stories in the making.
Yet for all its brick and mortar realism, it roils with dark, jabberwockyian surrealism, too—”‘Twas brillig, and the slithy toves did gyre and gimble in the wabe…” If anything ever sounded brillig and slithy, this is it. Closing slowly with “V Ohni So Mnou Pod´” and “All Souls (Will Be Born Again),” Urban Blues leaves us suspended in a perplexing perdition, gazing skyward between the skyscrapers but hands and faces smeared in charcoal and a nagging feeling of bearing some responsibility for things going wrong.
An artist whose ambient work is mostly beatific and bucolic impresses by just barely lifting the shround hanging over a blighted cityscape.

A single long-form setting of forty-nine minutes duration, Celer’s Zigzag was borne out of Will Long’s interest in the minimalist music of the ‘60s and ‘70s and its steady, seemingly never-ending pulsation. A convincing homage to that tradition, Long’s piece floats like a softly whistling breeze, insistent enough to maintain a conspicuous presence yet also vaporous enough to recede from conscious awareness. There is a connection between the music’s rhythmic pulsation and the real world, specifically the heartbeat that Long heard at the doctor’s office in mid-2013 of the child that would subsequently be born to him and his wife. Zigzag was actually created years prior to that event, but circumstances forced the recording to be set aside as other projects assumed precedence. The coincidental timing of the album’s release and the arrival of new life struck Long as fatefully connected, and certainly the conjunction of the events can be seen as serendipitous, even if one dwarfs the other as far as ultimate importance is concerned. No instrumentation or production details are provided, but suffice it to say the music, a quietly entrancing shudder that ebbs and flows in peaceful yet nevertheless purposeful manner, exudes a clarity and purity consistent with minimalism of the most stripped-down kind.
Recorded in 2010, Keith Berry’s Towards the Blue Peninsula is like Zigzag in a couple of respects. Like it, Berry’s recording is similar in length (his is fifty minutes, to be exact) and eschews production details, too, though info accompanying the release clarifies that Berry has retreated from the computer-based approach of his 2005 Crouton Music release, The Ear That Was Sold to a Fish, that utilized Akira Rabelais’ Argeiphöntes Lyre software to “something a bit more windswept perhaps or at times aquatic and organic-sounding”; unlike Zigzag, Berry’s piece is presented as twelve indexed tracks, even if the music presents itself as uninterrupted flow. Compared to Zigzag, the sound design of Towards the Blue Peninsula is more assertive and blurrier, too, though, once again, it shares with the other a natural quality of development that’s akin to breathing, and Berry’s ethereal material also unfolds with an insistent forward momentum that suggests footage of cloud formations billowing at double speed as opposed to a slow-motion drift. It’s anything but unchanging, either: during the fifth track, a descending theme surfaces through the haze to impose upon the work a melancholy melodic dimension absent in the sections preceding it, while a darker cloud mass renders the eleventh more threatening. Other parts also add different shadings and dynamic contrasts to the whole, with the sixth and eighth resembling clusters of piano notes transformed by heavy fog into gauzy masses. Berry’s latest Infraction outing makes for a fine addition to a discography that includes releases on Trente Oiseaux, Twenty Hertz, Elevator Bath, and Non Visual Objects.
While Urban Blues, the ninth full-length Strom Noir collection created by Bratislava, Slovakia-based Emil Ma’ko, often perpetuates the meditative style of the Celer and Berry releases, it also sometimes plunges the listener into a darker realm. Another key distinguishing detail is that Ma’ko primarily uses guitars (electric and acoustic) and effects pedals to generate his ambient-drone drift (field recordings also work their way into some of the material, most noticeably the title track). He’s been producing music under the Strom Noir name since 2007 and has issued work on labels such as Hibernate, Dronarivm, Rural Colours, taâlem, and U-Cover—a detail that by itself should convey an impression as to what the listener can expect from Urban Blues. On this recording, Ma’ko tries to evoke the feeling of unease that sets in as one undertakes a trip through a city with which one is familiar yet also feels disassociated from at some level. With multiple layers of long, shimmering trails of luminous tones stretching out for minutes on end, flickering like distant lights in the night sky, a track title such as “Night Blooming” seems particularly well-chosen; not surprisingly, “Textures” also makes good on the promise of its title in its rich pastoral-ambient design. In contrast to those generally peaceful settings, “Zavtra” and “All Souls (Will Be Born Again)” come closer to realizing Ma’ko’s stated goal in presenting material that as it grows progressively louder and fuzzier begins to suggest the onset of disorientation. More often than not, however, the fifty-five-minute Urban Blues hews to an ambient-drone sound design that’s more likely to soothe than startle.

“Urban Blues” von Strom Noir ist wieder einmal eine Scheibe, die ihre Klasse nicht sofort aufzeigt, sondern vielmehr langsam aber sicher gekonnt aufsteigen lässt.
Hinter Strom Noir agiert Emil Mat’ko, der schon mehrere Werke hervorgebracht hat. Mit seiner neunten Scheibe ist nun der Einstand beim Label Zoharum gegeben, und schnell zeigt sich, dass man musikalisch bestens in deren Raster passt.
Grundfundament ist dabei ruhiger Ambient, der auch mal von Loops geprägt wird und seine Bereicherung durch stimmige Gitarren erfährt. In Hinblick auf das Resultat kann festgehalten werden, dass gelegentliche warme Eingebungen für einen überaus angenehmen Charakter sorgen.
Anfangs scheinbar noch verhalten, ja mitunter fast minimalistisch und monoton, ändert sich dies im fortgeschrittenen Verlauf. Voraussetzung für ein richtiges Fruchten ist allerdings die Bereitschaft, hier voll in die Tiefe dringen zu wollen. Wer das schafft, den erwartet ein interessanter Trip, der beständig immer mehr Atmosphäre aufzeigt und gerade in ruhigen Momenten unheimlich zu wirken versteht.
“Urban Blues” ist allerdings auf keinen Fall ein Album, welches aufwühlt oder gar Emotionen überschäumen lässt. Der wunderbar getragene Charakter ist schlicht und einfach als schön und angenehm zu benennen.
Diese Tatsache bestätigt sich vor allem beim Konsum unter Ohrmuscheln, und so ertappt man sich mitunter auch mal dabei, wie man kurz vorm Dahindriften ist.
Neugierige verweise ich diesbezüglich auf “All Summer In A Day”, wo sich Kopfkino ausbreitet, welches lange nachspukt.
Die neunte Scheibe von Strom Noir birgt eine gewisse Klasse, die es sich aber zu erarbeiten gilt. Der Ersteindruck zeigt nicht unbedingt sofort auf, was in “Urban Blues” steckt – von daher gilt: Hören, staunen und genießen. Meine absolute Empfehlung!

Heathen Harvest:
Drone music is an unwieldy beast. In less skilled hands, it meanders aimlessly, smacks of self-indulgence, and prompts listeners not ordinarily considered a drone fan (myself included) to reach for the skip button. That criticism could be leveled at any genre, but with drone — and with ambient music at large — deep listening and absolute attention is demanded in order to appreciate the subtleties. The rewards can be great, as in talented hands these subtleties present themselves like revelations.
It’s no surprise, then, that Slovakian native Emil Maťko writes in the liner notes to this release that its tracks are intended as headphone music. This is not a mere suggestion on how to get the most out of the music itself, however, but as he points out in one interview, is also a method for experiencing the music in the urban environment from which it’s been born. Listening to music with absolute intention outside the confines of more pedestrian environments can change our perceptions of them in almost alchemical ways. Turn the sound off when you’re a watching a film, and you’re reminded of just how important the soundtrack is. Urban Blues, then, is designed to be enjoyed while moving through the city. Mat’ko toys with such ideas in the album artwork, with photographs of people in stern urban environments – on the train, on top of a building, in a stark empty building space – with their hands over their eyes.
The drones are created almost solely using electric and acoustic guitars, but the results are mostly processed out of all recognition. The odd delayed guitar chord or string pick makes its way to the fore on the odd occasion, and an ever so subtle bass line meanders through a couple of tracks, but on the whole, the drones’ origins are hidden.
The use of these instruments no doubt lends the music its beautifully organic quality. Indeed, passages of a more electronic nature, such as the arpeggiated sequence in “Zavtra”, are something of a distraction and dilute the overall strength of the release. On the whole, though, Mat’ko crafts warm, shimmering tones and incredible harmonics. It’s subtle and restrained, and true to his suggestion, perfectly suited to headphone listening. With a deeper level of attention, a real dynamism emerges, with a great deal more happening than on the average ambient album. It may sound twee, but the CD presents an almost devotional atmosphere, perhaps only captured when listening with absolute intent. For his part, Mat’ko brings that in spades: there is clear purpose and dedication, and he is obviously in control of his craft.

Strom Noir, Emil Mat’ko de son vrai nom, est un artiste slovaque installé à Bratislava. Il a depuis 2007 écumé des crémeries ambient dont la réputation n’est plus à faire. Hibernate, U-Cover, Dronarivm, dataObscura, pour ne citer que celles-là. La guitare, traitée ou non, est son instrument de prédilection. Ce qui vaut parfois même à certains de ses travaux d’être étiquetés „post-rock”. Du côté des influences probables, il convient à mon avis de citer Stars Of The Lid. Pour être plus précis, et aussi peut-être un peu moins „évident”, sa musique peut être située à mi-chemin entre Spheruleus (avec qui il a collaboré sur Audio Gourmet l’année dernière) et Hakobune. Pour ce qui est sans doute son meilleur album, il pose les valises chez le label polonais Zoharum, à qui on doit les sorties d’album de Troum, Machinefabriek ou [Haven] (ex pensionnaire de Tympanik). Urban Blues est sorti il y a à peine six semaines, et bandcamp affiche 47 exemplaires restants (sur 300).
Ôde à l’errance mentale et à la contemplation active, Urban Blues est le partenaire sonore idéal pour accompagner un soir de retour (ou une veille de départ) au coeur d’une ville dont on avait sciemment omis certains détails. Le parfum tenace de certaines ruelles maintes fois arpentées, où le temps mord plus qu’il ne meurt quand on accepte enfin de regarder leur béton transpirer avec sérénité. Pétrifier le temps, et le tumulte aux alentours. Trouver un parc, une forêt, pourrir à l’ombre des tours. Offrir sa couenne en pâture au soleil, regarder droit dedans, avec la nostalgie rieuse qu’on voue aux anciens amours. Fixer un point visible à travers les horizons. Dessiner les contours d’une chambre avec vue sur demain. Survivre à l’aurore, tout en priant pour qu’elle soit belle.
Elle habite au vingtième, ça fait treize étages plus haut que le septième ciel. Quand je descendrai d’ici, plus rien ne sera jamais pareil.
Des lignes indolentes, parfois pigmentées de parasites (qui lors des premières écoutes peuvent faire penser à des fautes de mix), une grande variation dans le traitement des guitares qui contraste sévèrement avec les productions actuelles du genre (comprendre où tout ne repose pas sur le „time stretching” et sur le „diluvien”). Du clair obscur, pour échapper au sempiternel et classique „tout opaque”. Le slovaque joue avec les limites pour donner du larsen aux songes, fragmente ses propres coulées pour les soustraire à l’éponge. A la beauté béate de Mal’ovanie Dùhy et Night Blooming succède l’onctuosité obscure de Zavtra, plus beau titre de l’album, où ce qui ressemble à des hélices frondeuses redéfinissent l’imprévisible dans un battement de cils. Aussi beau qu’inquiétant, résolument captivant. Textures, très très beau également, est le titre sur lequel on sera une nouvelle fois tentés de poser un diagnostic vaguement (et donc intelligent) post-rock. Distributions d’ondines, de field recordings discrets, d’ombres glabres qui dansent dans la lumière, à écouter en interceptant les premières goutes de rosée. On pourrait bien sûr décrire tout ce qui vient ensuite, toutes ces fuites de gaz apaisant se mélangeant aux néons et aux vapeurs. Alors je vais me contenter de préciser qu’ensuite, tout ce qui mue m’émeut. Les rues sont vides et pourtant tout est apaisant. Comme une nouvelle peau sortie de la plaie.
Splendide disque pour accompagner la torpeur d’un printemps qui s’éveille sans avoir souffert de la piqûre de l’hiver, certaines pérégrinations et échappées en cités mortes (seulement pour nous), Urban Blues devrait marquer l’année ainsi que bien des contemplatifs inspirés. Seuls trois titres sont „streamables” sur le player bandcamp. Une raison de plus pour s’offrir l’album complet, qui mériterait de squatter durablement bien des chevets.

Dark Entries:
De verzadigingsfactor voor dit genre is stilaan bereikt en vaak is het hard zoeken naar de meerwaarde van het zoveelste nieuwe gezoem dat op je hersenen wordt losgelaten. Ik heb ook vaak het gevoel dat de beste drones werden gemaakt vooraleer de gitaar zo’n prominente rol kreeg in dit genre en projecten als Sunn o))) de scepter zwaaiden. Deze persoonlijke bemerking even vooraf zodat u deze recensie kunt kaderen in mijn persoonlijke haat-liefdeverhouding met het genre.
Strom noir suggereert om zijn muziek te benaderen als ‘headphone music’. Ik zou eraan willen toevoegen dat deze cd voor mij enkel genietbaar was met de hoofdtelefoon. Pogingen tot sfeersnuiven in de auto, via de stereoketen of middels wierook en kaarsjes, mislukten telkens weer. De reden hiervoor is dat de interrupties enorm subtiel zijn. Dat is meteen mijn eerste vaststelling: echt veel gebeurt er niet in deze release. Nummers als Night Blooming zijn heel monotoom van aard en leiden al snel tot verveling. Gelukkig is er ook goed nieuws…
De hoofdtelefoontip werkt. De cd leeft op met deze twee membramen op je oren en de suggestie van de artiest blijkt niet ijdel. De echt saaie stukken blijven saai, maar in andere delen ga je toch heel wat interessante subtiliteiten ontdekken. Zo is de opbouw in zavtra erg mooi.
Strom noir gebruikt de gitaar als voornaamste instrument en daardoor krijg je al snel een postrockgevoel. Dit is onder andere het geval in nummers als Textures en het daaropvolgende Urban blues. In laatstgenoemde hoor je duidelijk de looper aan het werk en wordt de drone gaandeweg verrijkt met heel wat boeiende stads- en andere geluiden. Subtiel gezang besluit deze track en geeft mij, voor de enige keer tijdens de release het escapistische gevoel dat ik zoek in dit genre.
All summer in a day vind ik dan weer behoorlijk saai en ook het daaropvolgende V Ohni so mnoe pod’ biedt ook geen soelaas
De laatste scene is dan weer een hemels pareltje. All souls (will be born again) mag dan wel niet de meest originele plaat ooit zijn, de drone werkt efficiënt en cinematisch. Theoretisch muzikaal gesproken wordt er gestaag een steeds sterker en voller akkoord opgebouwd.
Een interessant element bij Strom Noir is het compleet gebrek aan echt diepe tonen. Zo creëert de artiest een ijl, ietwat etherisch gevoel. Echt bunkerduister wordt het nooit. Enkele fragmenten in deze release konden me echt bekoren, maar echt overweldigend werd het nooit. De trip was er wel, maar de woestijn bleek soms schraal begroeid. Af en toe deed het geheel me ook te new age aan.
Dit is een eerlijk doorleefd werk, maar persoonlijk verveel ik me af en toe een beetje. Of dat ook voor u geldt, zal afhangen van uw temperament. Ik kan me alvast enkele mensen voor de geest halen die intens zullen genieten van deze release.

Emil Mat’ko es conocido por ser uno de los compositores eslovacos de música ambient más relevantes de su país. Su estilo se caracteriza por marcar una fuerte línea de drone al más puro estilo Alio Die o Moljebka Pvlse; es decir, que podemos perdernos entre drones sempiternos que abarcan la totalidad del espacio como si de una cortina de humo se tratase, mientras que otros efectos unitonales pero dirigidos en distintas escalas colapsan delicadamente con el primigenio dando lugar a paisajes abismales en los que la parsimonia se encarga de moldear nuevas ideas.
Strom Noir se caracteriza por realizar su música a base de notas y efectos de guitarra debidamente tratados. Éstos son desinfectados, estirados, manipulados, ataviados y fusionados de manera ejemplar, logrando una complejidad acústica en espiral que nos envuelve de forma casi inexorable. En algunas ocasiones se hace uso de saturaciones que nos abren la puerta de forma disimulada hacia el campo del ruido, sumergiéndonos en un nihilismo sonoro que se solapa modularmente con el silencio hasta quedar completamente extinguido.
La mayor parte de sus temas comprenden los cinco minutos de duración. Tiempo más que suficiente para deleitarse con estructuras tridimensionales que no se caracterizan precisamente por su agitación, lo que hace a éstas que, perceptivamente hablando, parezcan mucho más largas de lo que realmente son, haciéndonos reflexionar casi de manera ineluctable sobre el devenir del tiempo y nuestra percepción sobre el mismo.Strom Noir ‎- „Urban Blues”
Otro aspecto que me fascina es la acertada utilización de sonidos de ciudad cargados de reverberación y eco que se utilizan en temas como el que da nombre al disco, ‘Urban blues’. Dotan de mucha plasticidad a los cortes, y a su vez se encargan de regarlos con una disimulada dosis de dinamismo. Eventualmente, Emil echa mando de algún que otro loop para que el efecto en bucle que su música nos trasmite quede enfatizado aún más.
“Urban Blues” es el octavo lanzamiento de un proyecto que cuenta en su haber con nada menos que seis años de experiencia. La mayoría de su producción discográfica ha sido editada en formato CDr o cassete; pero, en esta ocasión, el sello polaco Zoharum ha decidido publicar oficialmente su último trabajo, presentándolo como se merece: con elegancia y estilo. Para ello se ha decidido utilizar el formato ecopack de seis paneles, lo que otorga al disco un matiz de simplicidad y equilibrio que complementa a la perfección con el contenido del CD. La tirada ha sido limitada a la jugosa cantidad de 300 copias.

Darkroom Rituals / Maeror:
Красивую музыку словака Эмиля Матько так и хочется назвать неземной – хотя, по сути и по концепции, она более чем земная. В основе нового альбома «Strom Noir» лежит простой и не единожды воплощенный образ – образ человека, гуляющего по городу с наушниками на голове; вроде бы он полностью отстранен от окружающей суеты и погружен в звуки, которые воспроизводит его плеер, но, в то же время, он не может избежать присутствия окружающих шумов, которые вносят свои нотки, создавая каждый раз уникальный музыкальный калейдоскоп. «Urban Blues» – неторопливая прогулка от рассвета до заката вдоль улиц, мимо скопления людей и машин, под мостами и эстакадами – накрывает мягкими волнами гитарного эмбиента, в который вплетены мелодичные аккорды и «живые» звуки, создающие эффект присутствия в черте города, и, в то же время, помогающие добиться эффекта удаленности из этого суетного окружения. Стартует альбом с атмосферной нежности «Maľovanie Dúhy», хранящей тепло постели и первые рассветные лучи, раскинувшиеся над мегаполисом, затем расползающееся теплое марево «Night Blooming» окончательно скидывает холод ночного сумрака гитарными переливами, пойманными в плен бесконечных петель. «Zavtra» – более импульсивный трек, в котором часть звуков находится в замедленном движении, а часть образует пульсирующий ритм, имитирующий неспешный шаг. «Textures» застает слушателя врасплох потоками дождя, помимо шума которого также исследует гулкое эхо городских бетонных мастодонтов, подернутое рябью гитарных перевертышей, приобретающих постепенно грустные и немного тревожные интонации. Смазанные волны колокольного звона в «Urban Blues» соседствуют с голосами прохожих. «All Summer In A Day» исследует ласковую и теплую структуру летнего полдня, вырвав из контекста неприятные его последствия в виде раскаленного асфальта и удушающего зноя, и оставив только разлитый солнечный свет и тепло. Атмосфера понемногу остывает в «V Ohni So Mnou Poď» – близиться ночь, гул и вибрации струн становятся глубже и чуточку мрачнее, композиция медленно спускается в нижние тональности, всполошенные резонирующими шероховатостями. «All Souls (Will Be Born Again)» – это сон, философское размышление, отпущенная на волю мысль, рожденная в момент между сном и явью; спокойная и одухотворенная музыка, отгораживающая от реальности еще больше.
Этот альбом из-за его атмосферности можно слушать если не бесконечно, то очень долгое время. Не скажу, что «Urban Blues» очень оригинален (подобную музыку я слышал не единожды), но автор выбрал правильное настроение и нужное звучание, чтобы вызвать эмоциональную реакцию у слушателя, провести его по территории своего уютного мирка и оставить после себя самое положительное впечатление. Это эмбиент, от которого буквально таешь, растворяясь в неспешных звуковых потоках.

Одинокие прогулки по городу – излюбленное занятие всех, кто любит и умеет побыть в одиночестве, даже если вокруг сотни людей. Музыка в наушниках, взгляд устремляется мимо рекламны&#

Santa Sangre:
“Urban Blues” autorstwa Strom Noir to jedna z tych płyt, o których wiem, jakie dźwięki na niej znajdę zanim jeszcze wrzucę krążek CD do odtwarzacza. Ale jednocześnie to ten typ płyt, gdzie w ogóle mi to nie przeszkadza. Prezentowałem już u nas Strom Noir i cieszę się, że ten jednoosobowy projekt trafił pod skrzydła Zoharum i ma szansę dotrzeć do większej ilości ludzi w naszym kraju.
Wbrew tytułowi bluesa tu nie znajdziemy. Osobiście dyskutowałbym też z określeniem “urban” w tytule. Ładna, choć dość ascetyczna oprawa graficzna oczywiście stara się uchwycić miejskiego ducha – wieżowce, zatłoczone wagony metra, sterylne pomieszczenie niczym w niewykończonym biurowcu… A jednak muzyka ta jak dla mnie oddziela się grubą kreską od tłumu i zgiełku. Gdybym jednak miał oczami duszy ujrzeć to miasto, byłaby to późnojesienna panorama roztaczająca się z jednego z najwyższych pięter jakiegoś drapacza chmur. Dźwiękoszczelne okna tłumiące dźwięk silników samochodów, klaksonów, ludzi klnących na siebie nawzajem, śpieszących się bóg wie gdzie… Jedynie brzęczenie świetlówek i deszcz bijący w szybę rozdzierają ciszę.
Takie to właśnie skromne i subtelne brzmienia proponuje Emil Mat’ko, który na “Urban Blues” dźwięki generuje głównie, jeśli nie tylko, za pomocą swojej gitary. Rozmywa jednak jej brzmienia, które pozbawione są właściwie ostrych krawędzi – to ten rodzaj ambientu, przypominający kąpiel w ciepłej wodzie – czasem wydaje mi się, że ta muzyka nie dociera do mnie tylko poprzez zmysł słuchu, ale otula całe ciało, wchłania się w nie i staje się ze mną jednym bytem. Trochę pretensjonalnie mi to wyszło, ale chyba wiecie o co chodzi. Tu nie ma żadnych mroków, gwałtownych emocji czy patosu. To muzyka otoczenia, owszem, ale w sposób bardzo subtelny to otoczenie zmieniająca, kształtująca je na swoje podobieństwo. Słuchając “Urban Blues” widzę szarość, ale czuję ciepło. Jestem w mieście, ale wydaje mi się jakbym był zupełnie gdzie indziej, z dala od jakichkolwiek zabudowań. Albo przynajmniej w pomieszczeniu z bardzo szczelnymi oknami.
Kolejny przykład na to, że nie trzeba odkrywać Ameryki żeby uwieść słuchacza. Sam Emil wydaje się skromną i sympatyczną osobą, a jego muzyka tylko potwierdza, że nie ma on aspiracji bycia jednym z tych największych. On po prostu chce swoją twórczością dać słuchaczowi trochę przyjemności, relaksu. Uczynić to w sposób prosty, ale niebanalny. I najzwyczajniej w świecie udaje mu się to.

Nowa Muzyka:
Dzięki muzyce Strom Noir nawet najbrzydsze miejsca potrafią błysnąć pozytywną energią.
Za sprawą już dziewiątego albumu w dorobku słowackiego producenta Emila Mat’ko (aka Strom Noir) kolejny raz zderzamy się z ambientową poetyką. Zainteresowały mnie słowa artysty wypowiedziane w kontekście płyty „Urban Blues”: Gdy słuchasz muzyki podczas spaceru po mieście, dźwięki i hałasy uzupełniają ją w niepowtarzalny sposób, nawet jeśli znasz utwór na pamięć, to czujesz w pierwszym momencie, że coś jest inaczej. Spróbowałem uchwycić to uczucie odwrotności déjà vu na moim ostatnim albumie, przedstawiającym podróż przez miasto, które sądzisz, że dobrze znasz, ale z drugiej strony twoje uczucie, że „coś jest nie tak” wzrasta.
Powyższa myśl to oczywiście odwołanie się do klasyki, czyli do twórczości Briana Eno. Mat’ko na „Urban Blues” dotarł do źródeł koncepcji muzyki ambient. „Urban Blues” to wzajemne mieszanie się, przenikanie czy wręcz synergia pomiędzy dźwiękami, a tym co można usłyszeć idąc ulicą. Poszczególne kompozycje ułożyły się w nierozerwalną i spójną wypowiedź, którą traktuję jako nocny oddech miasta.
Delikatnie wprowadza w senny nastrój nagranie „Maľovanie Dúhy”, najbardziej przypominające eksperymenty w stylu Eno. Lekkość i swoboda, z jaką porusza się Mat’ko wśród dronowych zakamarków, jest wielce zachwycająca („Night Blooming”). Z kolei utwór „Zavtra” zbliża się formą do tego, co proponuje na swoich płytach Loscil. W „Textures” pojawiły się oniryczne dźwięki gitary, dyskretne tła i narastające repetycje. „Textures” to znakomite nagranie, którego nie powstydziłby się Taylor Deupree czy Christopher Willits. Następne kompozycje zostały utrzymane w podobnym klimacie.
Sporym atutem samego kompozytora jest umiejętne wejście od początku w stylistykę ambientu i konsekwentne poprowadzenie materiału aż do końca, dzięki czemu nie otrzymaliśmy zlepku mało przystających do siebie fragmentów. Na pewno płyta „Urban Blues” nie jest wypadkową jakichś estetyk. Twórczość Emila Mat’ko to ambient z krwi i kości, odcinający się szerokim łukiem od wielu kiczowatych produkcji kojarzonych z dark ambientem. Umówmy się, że Mat’ko nie dokonał jakiegoś przełomu swoim longplayem, lecz najważniejsze, iż udało mu się stworzyć materiał na bardzo wysokim poziomie. Jak się okazuje, rocznie powstaje zaledwie kilka pozycji mających szanse chociaż przetrwać do etapu podsumowań. Z całą pewnością będzie to album „Urban Blues”. Mam nadzieję, że wszyscy miłośnicy nowojorskiej wytwórni 12k będą zachwyceni krążkiem słowackiego artysty wydanym przez polski label.

Polifonia (Bartek Chaciński – Polityka):
Problem z ambientem polega na tym, że nawał środków – jak u Vantzou – niekoniecznie jest potrzebny dla uzyskania udanego efektu. Przypomina o tym 35-letni Emil Mat’ko ze Słowacji. Jako STROM NOIR wydał kolejną już płytę, pod dość banalnym tytułem „Urban Blues” (Zoharum) – uzasadnionym przez artystę pomysłem spaceru dźwiękowego po mieście. Czyli też nic wyjątkowego w tej branży. Słowakowi w barwach polskiej wytwórni wyszła z tego płyta ambientowa może niezbyt oryginalna, ale za to niezwykle dobrze wykonana.
Z dźwiękami pojedynczych instrumentów (gitara) i lekkimi akcentami nagrań dźwięków natury. Bardzo to ładne i właśnie zupełnie niemonotonne – jak na dobry ambient przystało jest to muzyka, która przeczy sama sobie (a właściwie pierwotnej definicji ambientu) intensywnością i różnorodnością wrażeń.

Only Good Music:
Pytanie o muzykę w przestrzeni miasta jest najczęściej refleksją nad jego audiosferą – foniczną przestrzenią naszego otoczenia. Poruszałem już ten aspekt przy okazji recenzji albumu „Dead City Voice” projektu X-naVI:et. Tym razem jednak mamy do czynienia z interesującym założeniem autora: wędrówkę po mieście z „muzyką na uszach”.
„Audiosferę miasta współtworzy zarówno muzyka wpisana na trwałe w jego przestrzeń, związana z określonym miejscem (np. ulicą, placem, dzielnicą) czasem (porą dnia, uroczystością, dniem świątecznym), czy obiektem (np. kościołem, miejscem rozrywki czy handlu), jak też muzyka obecna akcydentalnie, jednorazowo”[1]. Do tego ostatniego zbioru można zaliczyć nasz spacer ze słuchawkami. Muzyka, która dociera do pewnych miejsc miasta z nami, łączy się, krzyżuje i przenika z odgłosami miasta.
„Urban Blues” brzmi jak jeden utwór podzielony na dziewięć fragmentów. Są one nastawione na detale. W mojej ocenie intencją autora nie było ukierunkowanie na spektakularny rozwój kompozycji – abstrakcyjny dynamizm, z którym mamy tu do czynienia nie służy określonym celom wyrazowym. Ascetyczne dążenie do koncentrowania swojego konceptu w najmniejszych nawet odcinkach muzyki doprowadziło kompozytora do rezultatów niezwykłych – utworów, w których zasadniczą rolę odgrywają pojedyncze dźwięki, kondensujące pewną zawartość myślową i emocjonalną.
Album Emila Mat’ko nie jest nowatorski pod żadnym aspektem. W swoich poszukiwaniach ambientu stąpa po ścieżkach przetartych już choćby przez Briana Eno. Nie przyswaja sobie jednak stylistycznych znamion poprzednika, nie popada w niewolnicze naśladownictwo. Jeśli zamienić słowo „miasto” na „natura”, to zawartość „Urban Blues” można natomiast odnieść do słów C. Debussy’ego, który uważał, że „przeznaczeniem muzyki nie jest mniej lub bardziej wierne odtwarzanie natury, lecz wykrywanie utajonych związków miedzy naturą a wyobraźnią…” [2]

Czasem zdarza się, że artyści naprawdę trafnie opisują zawartość swoich płyt. Emil Mat’ko, czyli osoba odpowiedzialna za Strom Noir o swojej najnowszej płycie mówi tak: Gdy słuchasz muzyki podczas spaceru po mieście, dźwięki i hałasy uzupełniają ją w niepowtarzalny sposób, nawet jeśli znasz utwór na pamięć, to czujesz w pierwszym momencie, że coś jest inaczej. Spróbowałem uchwycić to uczucie odwrotności deja-vu na moim ostatnim albumie, przedstawiającym podróż przez miasto, które sądzisz, że dobrze znasz, ale z drugiej strony, twoje uczucie, że „coś jest nie tak” wzrasta. I naprawdę ciężko się z nim nie zgodzić, bo Urban Blues zawiera prawie godzinę bardzo przyjemnego, miejskiego ambientu. Tak, miejskiego, bo muzyka wypełniająca ten album ma iście soundtrackowy charakter i stanowiłaby idealny podkład do jakiegoś filmu w scenach, w których bohater jeździ sobie spokojnie nocą po ulicach wielkiego i pozornie tylko uśpionego miasta. Dźwięki tu zawarte są stosunkowo lekkie, czasem nawet kojące, choć zdarzają się momenty bardziej niepokojące kiedy spokojne, senne ambientowe pasaże zostają podbite pulsującym dźwiękiem o rosnącym natężeniu. Warto nadmienić, że ambient w wydaniu Strom Noir ma bardzo konsekwentny, pierwotny i klasyczny charakter. Nie znajdziecie tu większych ilości rytmu, efektownych hybryd z innymi gatunkami czy wyraźnie zarysowanych linii melodycznych, co sprawia, że monolityczna zawartość Urban Blues nie jest może zbyt przystępna, ale z pewnością warta poświęconego jej czasu. Bardzo dobre.

Słowacki projekt Strom Noir dzięki Zoharum usłyszałem po raz pierwszy, choć „Urban Blues” jest już dziewiątym albumem w dorobku Emila Mat’ko . Projekt działa nieprzerwanie od 2007 roku eksplorując rejony cieplejszej odmiany ambientu.
„Urban Blues” nie jest na pewno przełomowym albumem w gatunku ale nie można mu odmówić dobrego poziomu i konsekwencji w budowaniu niezwykle spójnej opowieści. Ja go odbieram jako swoisty oddech od codzienności i dźwięków pędzącego miasta. Lubię momenty w życiu gdy potrafię spojrzeć na wiele miejsc i sytuacji z dystansem, ocinając się od wszystkich problemów i zmartwień. Muzyka z „Urban Blues” pokazuje miejsca które znamy z innej, dużo bardziej spokojniejszej i cieplejszej perspektywy. Rozmyty ambient Emila dobrze nadaje się do chwil gdy potrafię czuć się dobrze z samym sobą i spojrzeć na świat z dystansu. Fajnie to wszystko wyszło, nienachalnie i ze smakiem. Mam świadomość że nie jest to płyta na każdą okazję i dla każdego. Ale gdy trafi na odpowiedni moment w Waszym życiu jestem pewien że będziecie czuć się świetnie w jej towarzystwie. Warto spróbować.

Mroczna Strefa / Puszka Pandory:
Zoharum wyłuskuje już nie tylko co ciekawsze kąski z archiwów muzyki dziwnej, zakręconej i eksperymentalnej, jak na przykład pozycje RAPOON czy HYBRYDS, ale sięga też po świeże wydawnictwa różnych artystów nie tylko krajowych, którzy gdzieś tam na mapie tego typu dźwięków zaliczają się do cenionych i znanych w pewnych kręgach. O słowackim muzyku Emilu Mat’ko i STROM NOIR wcześniej nie słyszałem, a przecież „Urban Blues” jest jego dziewiątym albumem, a więc jest to człowiek, który już trochę muzyki stworzył w swoim życiu. Generalnie pierwsze moje odczucie, gdy wsłuchałem się w drugi na płycie numer „Night Blooming” było takie, że mamy tutaj taką bardziej ambientową scenerię niż na płytach naszego krajowego ACCOMPLICE AFFAIR, ale gdy pojawiają się delikatnie muskające końcówki nerwów dźwięki gitary, to skojarzenie to jakby się wzmaga. Cóż, jeden projekt nie wie pewnie o drugim, więc skojarzenie jest jak najbardziej moje, prywatne i byłoby krzywdzące, gdybym na tym poprzestał. Otóż, „Urban Blues” jest, według samego autora, czymś w rodzaju próby uchwycenia „uczucia odwrotności deja-vu, przedstawiającym podróż przez miasto, które sądzisz, że dobrze znasz, ale z drugiej strony, twoje uczucie, że ‘coś jest nie tak’ wzrasta.”. Taka korelacja między docierającymi gdzieś z głębi miasta dźwiękami a kojącymi, przestrzennymi dronami uwidacznia się tutaj w każdym z ośmiu instrumentalnych utworów. Poczucie osamotnienia w tłumie ludzi, wśród i pomimo hałasu i zgiełku, otaczających nas odgłosów wszelkiej maści oraz próba osiągnięcia pewnego stanu oczyszczenia miesza się tutaj z niepokojem, który narasta na przykład w kompozycji „Zavtra” i swoją coraz głośniejszą monotonią stawia nas trochę jakby pośrodku czegoś, co nas przerasta i przeraża. Chyba między innymi dlatego wewnątrz opakowania płyty znajdujemy adnotację, że muzyka z tej płyty jest przeznaczona do słuchania przez słuchawki na uszach i pewnie ta myśl Emila Mat’ko z notki prasowej, że „gdy słuchasz muzyki podczas spaceru po mieście, dźwięki i hałasy uzupełniają ją w niepowtarzalny sposób i nawet jeśli znasz utwór na pamięć, to czujesz w pierwszym momencie, że coś jest inaczej.” ma tutaj duże znaczenie. I rzeczywiście, te post-rockowe improwizacje z „Textures” mogą stanowić podkład do takiej eksperymentalnej wędrówki ulicami miasta, choć i same w sobie wnoszą coś więcej niż tylko ciąg pewnych zapętlonych dźwięków i rzeźbienie na gitarowym gryfie. Podobnie jest z pozornie tylko monotonnym, dronowym numerem tytułowym, ale już kolejne utwory, czyli „All Summer In a Day” i „V Ohni So Mnou Pod” trochę drażnią swoją jednowymiarowością i całkowitym „brakiem akcji”. Gdyby nie to, byłoby całkiem przyzwoicie.