PL
EN
zoh_117 Kup CD / Kup Digital Sample
Numer katalogowy

ZOHAR 117-2

Data premiery

01/02/2016

Formaty

CD |

MACHINEFABRIEK

Wendingen

To już trzeci krążek Machinefabriek (a czwarty Rutgera Zuydervelta) wydany we współpracy z Zoharum. Po zeszłorocznym fantastycznie przyjętym poprzednim albumie ”The Measures Taken” zawierającym muzykę do przedstawienia tańca współczesnego, Rutger przygotował dla nas album ”Wendingen”. Album, który jest jednocześnie kompilacją i nią nie jest; który zawiera nagrania obcych artystów i jednocześnie zupełnie świeże spojrzenie na nie przez okulary Zuydervelta; w końcu album, który zawiera remiksy, a jednocześnie brzmi jak zupełnie nowy krążek Machinefabriek.

W zasadzie od początku działalności pod szyldem Machinefabriek, Rutger Zuydervelt działa także jako wzięty producent remiksów dla takich tuzów jak Nils Frahm, Balmorhea, Dirk Serries i Amon Tobin. Kolekcja ”Wendingen” zbiera znaczną część z tych przeróbek i możemy na niej usłyszeć interpretacje kompozycji Mensenkinderen, Woutera Van Veldhovena, Fieldhead, Aarona Martina, Coppice, de la mancha, The Moi Non Plus, Djivana Gasparyana, Amona Tobina, Garetha Hardwicka, Fiium Shaarrk, Vladimira oraz Red Stars Over Tokyo. Ponieważ są to rekonstrunkcje zrobione przez, a nie dla Machinefabriek, ”Wendigen” słucha się jak zupełnie nowej płyty, a nie kompilacji. Jest to też dowód kunsztu jednej z najciekawszych postaci na europejskiej scenie muzyki elektronicznej czy też eksperymentalnej.

Płyta została wydana w 3-panelowym ekopacku w ściśle limitowanym nakładzie 300 szt. Za okładkę odpowiada Rutger Zuydervelt. Masteringiem zajął się Łukasz Miernik.

IMAG2841

Recenzje

Vital Weekly
The other new release by Machinefabriek is a compilation of remixes he did between 2005 and 2015. Now of course you know I am not someone who loves compilations, but there is the exception for the ones like this. People like Machinefabriek are always busy giving away their music to obscure compilations, creating hard to find remixes for obscure releases and a release like this makes it possible to get a complete(r) picture of his work (although diehard fans may still want the original release, I know). I know a lot of the Machinefabriek work, but of this thirteen track CD I may have heard one.
Plus I was quite surprised by some of his clients, such as Amon Tobin (for Ninja Tune) and Djivan Gasparyan (for All Saints Records). Other musicians that get the remix treatment are Bas van Nienes, Wouter van Veldhoven (the one I heard), Fieldhead, Aaron Martin, Coppice, De La Mancha, The Moi Non Plus, Gareth Hardwick, Fiium Shaarrk, Vladimir and Red Stars Over Tokyo. There is one piece from 2005, but the rest is from more recent years, with nothing from 2006 and 2007. Not of all the artists mean much to me, so it’s not easy to say in what way these pieces are different from the original,
but in some cases there is indeed the trademark Machinefabriek sound to be detected, such as in the ambient sounds added to the Amon Tobin music, or the clicks in the Hardwick piece, which around that time, 2009, also popped up in the other work by Zuydervelt. In some of these pieces he also uses a bit of rhythm, which is something we haven’t heard since his very early days if I recall well. This is a release that should appeal to a wider audience I would think and not just the diehard fans. There
is, spread out over 80 minutes, lots of be discovered. (FdW)

Ambientblog
As if his own output was not enough to convince us of his musical genius, Zoharum releases a compilation of remixes that Rutger ‘Machinefabriek‘ Zuydervelt has done for others. Almost all of the tracks of this compilation have been previously released, but most of them are hard to find now.
I am not sure whether to call this a ‘various artists compilation with tracks by different artists all remixed by Machinefabriek, or a Machinefabriek album with sound sources from different artists. These are remixes, created for different occasions, but all of them have the Machinefabriek trademark pouring out of every detail. So in the end, this definitely is a Machinefabriek album – with a lot of different guest artists.
Some of the collaborating artists are familiar: Wouter van Veldhoven, Aaron Martin, Fieldhead, Gareth Hardwick. But there are also some surprising names: such as Djivan Gasparyan (!) and Amon Tobin.
Special props, by the way, to the cover (and inner) image, which perfectly captures the spirit Machinefabriek’s music!

Grisli
l est difficile de suivre l’actualité de Machinefabriek, alors autant s’attaquer à la chronique du dernier disque en date et faire comme si c’était un choix… Enfin, je veux dire, dans le cas de Wendingen, c’est quand même un choix, car le CD compile des remixes de morceaux qui datent d’entre 2005 et 2015… Ce qui devrait donner un aperçu satisfaisant du travail de Rutger Zuydervelt.
Si je ne connais pas tous les treize groupes ou musiciens remixés, je peux dire qu’ils officient dans des genres parfois différents (n’est-ce pas The Moi Non Plus, Amon Tobin, De la Mancha ou Coppice ?) à en croire les éléments d’origine encore présents dans les remixes. Maintenant, saluons les efforts de Zuydervelt.
Car qu’il repeigne les façades sonores dans une veine ambient-claustro, construct-downtempo ou psyché-dronisant (j’ai déposé hier tous ces termes, ils sont donc à moi) ou qu’il procède par couches successives qui oppressent le ou les musiciens qu’il devait retoucher, Zuydervelt impose sa patte tout en laissant affleurer le son d’origine. Autant dire que ce n’est pas donné à tout le monde, et quand en plus ça atteint des sommets comme sur une relecture de Fieldhead ou de Coppice, alors là : félicitations à la remixfabriek !

Raben Report
Eine durchaus interessante, aber keinesfalls neue Publikation, ist „Wendigen” geworden, bei welcher sich der aktive Rutger Zuydervelt entschlossen hat, diverse Remixe zu verewigen. Diese stammen aus dem Zeitraum 2005-2015 und sind dessen eigene Favoriten, wobei die Vertonungen in den meisten Fällen aber bereits anderweitig publiziert wurden. Manche Stücke sind dabei sehr ruhig ausgefallen, so etwa „Schetsje” und das folgende „Songs Well Known”, dass mit atmosphärischer Aura zu begeistern vermag. Was den Gesamteindruck angeht, so kann man diese Scheibe am besten als einfühlsam und Verhalten betiteln, etwas, was im Fall von Machinefabriek aber nicht ungewohnt ist. Vielmehr würde es mich ehrlich gesagt nicht wundern, wenn der Musiker mal einen Soundtrack schreibt, denn „Hoist Spell” würde sich fraglos sehr gut dazu eignen.
Was bei diesen Remixen zudem zum Vorschein tritt, ist ein experimenteller Charakter, der den ambienten Aspekt nicht wirklich zum Tragen kommen lässt. Aber keine Frage, wer Machinefabriek liebt, der muss sich „Wendigen” ins traute Heim holen, nicht nur zum Komplettieren der eigenen Sammlung, sondern allein auch schon deshalb, da hier wirklich gelungene Stücke vorhanden sind. Der einzige Aspekt, der mir manchmal fehlt, ist ein kleiner Funken an Lebendigkeit beziehungsweise Stücke, die aus dem normalen Klangbild herausragen. Dies ist nämlich nicht gegeben, aber wer sich daran nicht stört und einfach etwas zum Abchillen sucht, der wird mit „Wendigen” sicherlich auf seine Kosten kommen, welches übrigens unter der Manufaktur Zoharum vertrieben wird.

subjectivisten
Of ik ooit genoeg krijg van Machinefabriek? Vriest het ooit in de hel? Plast de Paus in het bos? Goed, nu dat duidelijk is komt Rutger Zuydervelt aka Machinefabriek nu eens met een ander talent naar voren, namelijk die van remixer en herschepper. Dit even los van zijn immense, kwalitatief hoogwaardige discografie waarmee je achter elkaar gelegd eenvoudig een baan om de aarde kunt vormen. Deze nu al legendarische elektronicaspecialist uit Rotterdam brengt op Zoharum, die eerder al de fraaie compilatie van zijn vele, vele, ja vele mini’s Dubbeltjes heeft uitgebracht, het album Wendingen (een zeer fraaie term voor remixen) uit. Of het allemaal artiesten zijn die hij bewondert of waardoor hij beïnvloed is weet ik niet, maar de gekozen selectie bevat wel veel ertoe doende en interessante artiesten. Daartussen zitten artiesten waarmee hij heeft samengewerkt, maar ook andere bekende en minder bekende namen. Het voelt daarom als een kijkje in de keuken van Machinefabriek. Via onderstaande link krijg je de volledige lijst met artiesten te zien, maar het gaat van Amon Tobin, Aaron Martin en Gareth Hardwick tot Fieldhead, Mensenkinderen, Djivan Gasparyan en Wouter van Veldhoven. De 13 tracks, die na bijna 79 minuten finishen, laten allen een onuitwisbare indruk achter met een Machinefabriek-stempel erop. Een keurmerk waarop ze trots mogen wezen. En Machinefabriek toont maar eens te meer dan dat in welke bochten het zich ook wringt er alleen maar kwaliteit uit voort komt. Een heerlijk gevarieerde mix!

Darkroom Magazine:
Rutger Zuydervelt si cimenta con una raccolta di remix sui generis, creata modificando le coordinate dei pezzi originari (quasi tutti di autori giovani di area ambient-sperimentale) in base allo stile eclettico e unico di Machinefabriek. Ciò fa sì che il CD assuma le forme di un nuovo album percorso da un’elettronica post-moderna che guarda sia all’ambient che al glitch, rivissuti con una forte spinta minimale e una grande attenzione per i dettagli sonori. Gran parte dei 13 brani non hanno tra loro grandi differenze: le atmosfere sono rarefatte e soffuse, i rumori vengono ridotti ai minimi termini e scanditi evitando l’effetto ‚noise-music’. A questo si aggiunge una buona dose di sinfonicità estratta dai pezzi originali ed immersa in un flusso tonale sfumato, puntando a generare un’armonia che renda accattivanti anche i toni più spigolosi. Tra i passaggi migliori spicca „Release All Light” di De La Mancha, tra le poche tracce dotate di oscurità e proprio per questo proiettata in un’aura dark ambient a suo modo nuova rispetto ai canoni attuali. Da menzionare anche alcuni pezzi che mantengono l’architettura della ballata („Where Is Everything”, „Moon Shines At Night” e „Compare & Contraste”), dove Rutger riesce ad unire voce e melodie al suo imprinting tonale meccanizzato generando un melange fascinoso. Non lasciano indifferenti anche le pieghe drone-armoniche del succitato „Moon Shines At Night” (del musicista armeno Djivan Gasparyan), le percussioni e le note di retaggio folk in „Lost & Found” (del compositore brasiliano Amon Tobin) e la conclusiva „Guilded Houses”, trionfo del metodo minimale a scorrimento lento operato su un pezzo del blasonato Red Stars Over Tokyo. Su tutta l’opera spicca un pizzico evidente di autoreferenzialità, per un disco che alla fine dei conti diventa una grande autocelebrazione delle capacità mimetiche e gestionali di Machinefabriek, progetto che sembra poter assorbire qualsiasi tipo di musica restituendola all’ascoltatore nel proprio – unico – linguaggio sonoro. Piacevole e notevole come tutti gli altri prodotti del monicker olandese, ormai giunto alla condizione di poter sfoggiare un esercizio di stile con tanto di applausi conclusivi.

http://zoharum.com/wydawnictwa/assemblage/
http://zoharum.com/wydawnictwa/wendingen/
http://zoharum.com/wydawnictwa/the-measures-taken/
http://zoharum.com/wydawnictwa/dubbeltjes/