Kup 2CD / Kup Digital Sample
Numer katalogowy

ZOHAR 043-2

Data premiery



2CD |


Vernal Crossing Revisited

To już czwarte wydawnictwo Rapoona pod skrzydłami Zoharum. Tym razem to prawdziwy smakołyk.

Podwójny album, którym wspólnie świętujemy 20-lecie wydania “Vernal Crossing”, trzeciej płyty Robina Storeya. Ale to nie jest zwykła reedycja-artysta jeszcze raz podszedł do tych nagrań i zaadoptował je pod XXI wiek. Stąd też wziął się tytuł tego wydawnictwa, gdyż “Vernal Crossing Revisited” to dwie strony tej samej monety. Pierwsza to odświeżony oryginał (za master odpowiada nasz ulubieniec Łukasz “Wookie” Miernik), a druga to stworzona w 2013 nowa interpretacja oryginału. Te nagrania to Rapoon w swojej najbardziej rytmicznej fazie.


Vernal Crossing (1993 Original)
1. the same river once
2. sonol
3. yi
4. rains
5. bol baya
6. dahina ta
7. anatapurrah
8. vernal crossing
9. yi-tun

Vernal Crossing (2013 Remake)
1. again we see
2. blue green
3. the waters edge
4. where stars reflect
5. we hear the sun
6. in murmured tones
7. deep held
8. in marked walls
9. the clouds pass quickly
10. to end


This album is the reissue of the third album from this project made for the 20th anniversary of the release. To the remastered edition there’s also a complete reinterpretation made by Robin Storey.The nine tracks of the original release starting from “the same river once” and ending with “yo-tun” are a one hour long exploration of the hypnotic qualities of the rhythm and so could be seen as a continuation of the experiments made with Zoviet France in the first part of this career. However, there’s also the first attempts, in tracks as “sonol” and “anatapurrah”, to extend this formula with texture oriented soundscape that will be fully developed in the next albums.
So, the 2013 remake, with tracks like “again we see” and “where stars reflects”, is less focused with hypnotic beat and more oriented to territories where the texture is more relevant and rhythm is less hypnotic. There’s also explicit references to the original album in tracks like “the water edge” but they acts as interludes to the actual musical path of Robin Storey hearable in the last long tracks “the clouds pass quickly” and “to end” where the hypnotic effect is constructed by the soundscape, with layers of drones and perhaps loops constantly changing, rather than by the beat.
Apart from the historical relevance of the original release, faithfully remastered, the remake reveals how a musical path could be developed without changing his fundamental basis but escaping from the trap of self citation. It’s a really nice reissue for fans.

Igloo Magazine:
The sublime raga Vernal Crossing, Robin Storey’s third release as Rapoon, is a seminal album in its simultaneous ground-breaking and re-thinking of quasi-industrial ambient, its soft but persistent percussion, spectral female vocals and colored drones replacing anvils, pistons and grease with tablas, bamboo and tiger balsam. To celebrate its twentieth anniversary, Storey has revisited the album, creating a companion commentary with entirely new titles (that taken together read like a poem), which Zoharum has packaged together in a glossy, burgundy double set.
Vernal Crossing (2013 Remake) is a radical retrofit, an entirely new album, really, and a very good one. Where the original was harmonious, the re-reading opens sounding as if its frequencies have been badly, perhaps even malevolently disturbed. With strangled vocal, a digital cicada edge on its sustained, thin string drones and fidgety, drum-machine rhythms, it takes a while to compose a face bearing a family resemblance to the original, but does so by the time the grainy deterioration of “The Waters Edge” slips into “Where Stars Reflect.” Still, twenty years have definitely left their mark. There is global confusion rather than planetary harmony in the multi-ethnic carnivality of “In Marked Walls,” and two, lengthy closing pieces are completely drained of all color. Ten and twenty minutes long, respectively, both are higher-pitched and lacey, the second bleating the false notes of a tube orbiting through space. Which doesn’t mean Storey has thrown acid in the face of a masterpiece, just seasoned verdancy into verdigris.

Heathen Harvest:
It would be expected that an album developed with the idea of re-visitation in mind would heavily mirror the original. Tracks may have alternate versions, layers may be added or removed, but a pretty noticeable similarity would have to exist. The artist behind Vernal Crossing Revisited takes no such approach. Rapoon, known otherwise as Robin Storey, takes a unique and powerful approach to composing a sonic update to his 1993 album Vernal Crossing. Classic rock cover albums are more similar to their influences than the modern second CD of this album is to the original. Serene ponds of ethnic instrumentation emerge from this makeover as a fearful collision of nature and technology.
Rapoon is a solo multimedia artist who was a member of the influential experimental act :zoviet*france:. Storey remained a member of the group until 1992 when he began his solo project. He has released over seventy albums since the inception of Rapoon with a persistent motif of Indian and African rhythm and melodies blended with ambient electronics and an experimental mindset. He creates soundtracks for films, dance performances and even advertisements. Along with purely auditory releases, he has produced his own abstract animated films and has painted since the 1970s. Rapoon continues to incorporate all of these elements into his work to this day.
Years of sonic exploration are woven into each composition; influences range from kraut-rockers Can and Neu!, to Brian Eno and Twin Peaks. Yet, each Rapoon record carries the distinctive entrancing quality of drone. To begin artist comparisons, Rapoon could bear semblance to to Muslimgauze if the heroin were to be replaced with peyote, K. K. Null minus the industrial, or — to be more historically accurate — :zoviet*france: with a flair for ethno-ambience. Still, likening acts to one another will always fall short. Storey has a way with hypnosis. The infusion of drifting chords and the unyielding drums of the Indian subcontinent seems to guide the mind on a transcendental voyage. His albums, of course, don’t all follow the same pattern. Fallen Gods (1994) delivers calm layered loops while Palestine (2007) and To West and Blue (2013) contain tracks of oppressive weight that could be comparable to his collaborations with Mark Spybey as Reformed Faction.
Trying to find a pattern in the evolution of Rapoon’s discography is a challenge, yet each new release seems to echo back to its predecessors. Occasionally, percussion will return as a heavy influence, or perhaps minimalism makes a reappearance. Continuing the trend of unpredictability, Vernal Crossing Revisited presents a stark contrast between the mother and child albums. The mother, Vernal Crossing is a collection of looping and fading samples. Voices and drums vie with a cloud of synthesizers and effects. Despite the conflicting powers of machine and mortal, a potent essence of humanity remains at the forefront. Atmospheres build into small towns and rural outposts, while vignettes arise with each piece. A merchant rides across the countryside in “The Same River Once”, and ghosts inhabit the space between drones in “Yi-Tun”. The density of the tracks is pretty sparse: one drum beat, one sample, and a wind of ambient synth-drone comprise the foundation of most the album. This isn’t a crowded or anxious record, and generally the tone of the music retains a feeling of awe and mystery rather than fear or negativity.
The original Vernal Crossing is great music to listen to while relaxing, meditating, or working. This can only be partially said for the remake, which becomes somewhat dismal. Lively drums disperse before the gloom of the deserted industrial wasteland that is the Lynch-ian “In Murmured Tones”. Echoes of the previous disc resonate through a thick fog of darkly droning keys. When the album again picks up with “Again we See” and “Blue Green”, the human tone is trapped below a computerized drum machine, with the former ethnic trance turning into a surreal beat tape. When again the sound of acoustic drums is heard, it is split in half by the down-tempo “Where Stars Reflect” and first half of “We Hear the Sun”. The album marches toward its end quietly. Field recordings comprise a mosaic of brilliant and eclectic colors which blend natural sounds with more electronic effects and tones. Whether by artistic dichotomy or by the progression of music technology, Vernal Crossing Revisited compares a world devoid of electronics and a world infused with them. Spiritual and organic hypnosis finds itself turned into cold wanderings, compelled forward by the advance of Western civilization. The album may contain a narrative of cultural clashes, a more melancholy look back at a more pure time. Yet, the second CD could be seen as a new life to this traditional raga. The drums of India never fully cease their endeavor; Rapoon also avoids journeying into the dark pits where Reformed Faction or other, more death industrial, acts lead their listeners. Only in “-” does the light seem to fade, but even then, the album ends — quite literally — on a higher note.
Each half of Vernal Crossing Revisited is an hour-long mix of ambient and upbeat tracks. A familiar Rapoon gains a digital overcoat. Even though computerized beats have made an appearance in earlier releases, it feels somewhat off. Again, this could be part of the jarring disconnect between past and present, but in order to build a more unified album, it seems the electronic elements could have blended better with the tribal aspects. Despite changes in mood and subject matter, the entire record remains a brilliant work of spell-casting art. Robin Storey’s Vernal Crossing Revisited is just that: a revisiting. It isn’t a remake, but a return to a once-green pasture now crisscrossed with power-lines and cellular radio-waves. Journeying into the forests and onto the beaches or grasslands, one would be met with the same striking feeling that something has changed since the times of old — something profoundly inorganic has filled the atmosphere. Whether this feeling is shared by all listeners or not, Vernal Crossing Revisited has enough new material to make listening to the double album a fresh experience.

The desert is a place of sunlight and shadows; a place of bedouins and fertile deltas; lazy, muddy rivers and ancient tales. Time stands still beneath the flaming orb of the relentless sun. You feel the need to whisper, despite the whining wind. It is a place of fakir and genie, supplication and purification. This is the realm of Vernal Crossing Revisited.
Vernal Crossing was the third release from ambient ethnomusicologist Robin Storey, under his Rapoon guise, originally released in 1993. Storey had come to notoriety with his involvement from influential industrial outfit :zoviet*france:, before departing in 1992 and launching Rapoon. He was an early and notable contributor to the Soleilmoon and Staalplaat labels, whose esoteric releases would help bring the fields of drone, sound collage, field recordings and occultism to public consciousness.To mark the 20th anniversary of Vernal Crossing, Storey and Zoharum Records have offered up a special treat: a deluxe double CD, featuring a remaster of the original, and a 2013 reworking of the material by Rapoon. Vernal Crossing Revisited offers a rare opportunity to both re-assess the state of underground electronic music in ’93, and a chance to clearly observe the present.
Vernal Crossing is Rapoon at his most rhythmic, and the beats are the most obvious telltale sign of the tendencies of the time. The first disc, the remastered original, is made up almost entirely of treated Middle Eastern percussion. The dub toolbox of echo, delay and reverb are used sparsely, but effectively and for the most part Rapoon just lets his loops run on into infinity, relying on the hypnotic power of repetition. Vernal Crossing is like Muslimgauze minus the politics
It reminds us of the exotic, worldly tendencies of the early-’90s, to sample anything and everything, before the self-consciousness of cultural appropriation had quite set its hooks in. With the recent success of the beat excursions of Vatican Shadow, and a newfound appreciation of the works of Bryn Jones, the time is right to unearth this time capsule. By contrast, the modern take is sharp where the original was impressionistic, intricate and varied where the first was hypnotic and lulling. The beats are impressive, and the drum machines sound great; so you can’t really say one is superior to the other, they just have different moods or flavors. I could imagine 1993′s version playing in cafés, bookshops, or yoga classes, while the newer version would work on more introverted, visionary dancefloors.
Both versions have a backdrop of Middle Eastern instruments, prayer vocals, and layers of smeary digital drone. Rapoon’s mission, and methods, have remained consistent, and we begin to notice how he, and some of his prolific peers, helped usher in the future we are living in.
Vernal Crossing Revisited works quite well as a whole, spanning over two hours. I’ve had a number of reflective sessions listening to this, being transported to somewhere warmer, as the gloom of the Pacific Northwest sets in. This is excellent ambient music, great for reading or for walking around, lost in thought. Fall under the spell, feel the mantric beat, start to sway. Bring something otherworldly into your life, and discover the vast continent of Rapoon.

Originalaufnahme & Interpretation in einem Release herauszugeben, eröffnet geneigten Konsument(-inn)en die Möglichkeit, einen ausführlichen Abgleich zu tätigen, wo wir bei “Vernal Crossing Revisited” von RAPOON wären, das 20 Jahre nach Erstveröffentlichung von ROBIN STOREY‘s “Vernal Crossing“, eine remasterte Version des Original + eine Neuinterpretation, bereithält. Gleich den letzten (drei) Wiederveröffentlichung von RAPOON, erblickt auch “Vernal Crossing Revisited” (als DCD im Digipack) das Licht der Welt über den polnischen Verlag ZOHARUM RECORDS, der in den letzten Jahre ein sprunghaftes Wachstum, nicht nur durch Re-Releases von Größen wie RAPOON & TROUM, verzeichnete.
Allgemein: “Vernal Crossing” (1993) stellt innerhalb des riesigen RAPOON Backkatalogs das Werk mit der meisten Rhythmik dar, eine Tatsache, welche auf den inhaltlichen Kontext zurückgeht, wo ROBIN STOREY eine triballastige Asienrundreise beschert, in der er diverse Feldaufnahmen verbaute, wodurch die Gesamtheit über einen hohen Kopfkinofaktor verfügt.
CD1: ŁUKASZ “WOOKIE” MIERNIK verpasste dem Original ein frisches Mastering, ohne dabei den analogen Geist von “Vernal Crossing” zu zerstören, der gerade älterem Semester (wie mir) gefallen dürfte. Wer detailreiche Soundtracks mit ethnischem Charakter schätzt, kommt alleine aus historischer Sicht nicht um das Original drum zu.
CD 2: Verspielte Interpretation, die sich nicht nah am Original bewegt, beschreibt das 2013er Remake perfekt, wofür ROBIN STOREY zeitgemäß auch auf synthetische Spuren & Effekte zurückgriff, wodurch “Vernal Crossing” wesentlich moderner klingt. Old School Fetischisten dürfte diese Variante fast zu verspielt sein, die vom Sound her an letztere Veröffentlichungen aus dem Hause MIND PLUG RECORDS erinnert.
Beide Versionen können auf ganzer Länge vollends überzeugen, weshalb “Vernal Crossing Revisited” von RAPOON als gelungenes “Experiment” gilt. PS: Oftmals können Neuinterpretationen nicht mit den Originalen mithalten!
ROBIN STOREY beweist mit diesen zwei 20 Jahre auseinanderliegenden Varianten von “Vernal Crossing” seine absolute Ausnahmestellung, weshalb RAPOON’s “Vernal Crossing Revisted” einen absoluten Pflichtkauf darstellt, wenn sich auf höchst anspruchsvolle Tonkunst mit ethnischem Einschlag abfährt – meine absolute Empfehlung!

Genau 20 Jahre ist es her, dass “Vernal Crossing” das Licht unserer Welt erblickte. Dieses ‘Jubiläum’ nahm Robin Storey zum Anlass, jenes Frühwerk noch einmal auferstehen zu lassen; allerdings nicht als normale Neuauflage, vielmehr wurde das Werk komplett neu remastert und zusätzlich als Neuinterpretation beigelegt.
Da sollten Hörer von Rapoon die Ohren spitzen, denn verteilt auf zwei fette Silberlinge gibt es nun die Vollbedienung, die natürlich gleichsam die Entwicklung jenes Projektes aufzeigt und viele interessante Momente beherbergt.
Robin Storey ist kein untätiger Musiker und das Tolle daran ist, dass selbst bei der Vielzahl bisheriger veröffentlichter Alben durchweg nur gutes Material präsentiert wird.
“Vernal Crossing Revisited” dürfte dabei eines der rhythmischsten Werke überhaupt sein und verbindet vorbildlich Stile wie Dub, Ambient und Tribal miteinander.
Bis heute haben dabei Stücke wie “The Same River Once” oder “Rains” nichts von ihrer Magie verloren und stehen für träumerische Paradebeispiele in Verbindung mit tribalhaften Rhythmen.
Jene Rhythmik erscheint bei einem Track wie “Bol Baya” schon fast hypnotisierend, wobei man den lebendigen Charakter aber andererseits auch gar nicht missen will.
Nicht minder spannend ist der zweite Silberling ausgefallen und bietet eine feine Atmosphäre mit Darbietungen wie “Where Stars Reflect” oder “Deep Held”, während der Ausklang namens “To End” für ein ruhiges Ende sorgt.
Interessanterweise ist es hierbei so, dass die Vertonungen nicht 1:1 übernommen wurden, sondern durch ihren abgeänderten Songaufbau mitunter komplett andere Eindrücke hinterlassen.
Trotz des starken Eindrucks ist das Original mein persönlicher Favorit, was aber jeder sehen kann, wie er will.
Ohne Frage ist “Vernal Crossing Revisited” ein unbedingter Pflichtkauf, der in jeder gepflegten Sammlung vorhanden sein sollte, gerade, wenn es um oben genannte Stilistiken geht.
Erschienen ist die Neuauflage unter Zoharum, wo Rapoon mittlerweile scheinbar zum festen Stamm gehört.

Darkroomritauls / maeror:
И без того регулярно пополняемая дискография «Rapoon» пошла по второму кругу, когда параллельно с новыми релизами выходят переиздания самых ранних или же самых редких работ. Со многими артистами подобный трюк в эпоху кризиса индустрии звукозаписи мог бы и не прокатить, но Робин Стори заслуженно имеет безупречную репутацию «индустриального гуру», его релизы исправно привлекают и фанатов, и неофитов, коим становится интересно прикоснуться к истокам его творчества, носители которого давно уже пропали из стоков распространителей и стали коллекционной ценностью. На очереди третий альбом Стори, «Vernal Crossing», празднующий в этом году двадцатилетний юбилей. Релиз, подготовленный польским лейблом «Zoharum», не только напоминает об этом событии, но и содержит подарки под стать торжеству. На первом диске расположился ремастированный материал 1993 года, на втором – треки, демонстрирующие то, как воспринимает этот альбом сам автор спустя столько лет. Оригинальный диск – это осмысление Робином ритуального примитивизма древних культур через призму того, что он еще недавно делал в составе «Zoviet*France», создавая вместе с коллегами выдуманную архаику на базе индийских и ближневосточных мотивов и исследуя ее нарочито абстрактные спиритуальные формы. Здесь тоже нет конкретных временных и культурных привязок, многие  названия загадочно ни о чем не говорят, а сама музыка скроена в характерной «петельной» манере «Rapoon» из таких древних ритмов и голосов, что даже не хочется оперировать понятиями «время» и «культура» ввиду того, что их просто еще не существовало. А были племенные инстинкты, регуляция социума посредством ритуалов и ощущение молодости мира, который каждый день открывался с неожиданной стороны и играл новыми красками. Погружаясь в это состояние, Робин не без восторга озвучивает условное эхо того времени, смешивая в примитивной манере гипнотическую ритмику (как и первые диски артиста, «Vernal Crossing» богат на этнические ритмы и трансовые состояния), размытые вокализы и напевы, утопленные в жарком полуденном мареве расплавленного эмбиента, в котором, как в воздухе пустыни, оживают и умирают дрожащие миражи. Это во многом «пустынный пост-индастриал», впрочем, из-за своего сравнительно «легкого» звучания гораздо больше привязанный к этническому эмбиенту и даже нью-эйджу тех лет, чем к мрачному шаманизму «Zoviet*France». Слышно, что Стори с удовольствием путешествует по этим выдуманным просторам, уютным в своем наивно-детском отношении к реальности. Примерно с таким же чувством, разве что несущим следы авторского взросления и, может быть, легкого разочарования в некоторых идеалах, звучит ремейк «Vernal Crossing» 2013 года. Насколько я понял, одна из целей заключалась в осовременивании ритмических структур – что же, звучат они в духе электронной музыки двадцать первого века (без паники, дабстепа не будет), не теряя связи с трансовыми структурами оригинала. Изначально я ожидал, что это будет просто ремейк, прочтение старого на новый лад, но на деле этот материал звучит как новый, самостоятельный альбом «Rapoon», развивающий ту же пустынную тему в реалиях современности, состоящий из заново отобранных звуков и пульсаций, среди которых преобладают ближневосточные мотивы и эмбиентные коллажи и абстракции, позволяющие вновь увидеть миражи далеких оазисов где-то на середине Шелкового Пути, ощутить полуденный зной и ночной холод, испить воду, бьющую из редких источников среди барханов и насладиться красивыми, акварельными закатами на тех весенних перекрестках, о которых идет речь в названии альбома. Удачный опыт? Несомненно. Стори все еще находится на пике своей формы и погружение в реальность его музыки доставляет слушателям массу эмоций и открытий, что в полной мере ощутимо и здесь, на «Vernal Crossing Revisited», где прошлое проекта неразрывно с его настоящим.

Only Good Music:
Pisałem o tym już wielokrotnie: Robin Storey zachwyca mnie swoim podejściem do muzyki. Zważywszy na zasobność jego dyskografii, jego twórczość wciąż jest dla mnie terenem fascynujących odkryć. Dzięki kolejnej reedycji Zoharum pojawiła się możliwość obcowania z klasycznym już albumem Rapoon.”Vernal Crossing Revisited” nie jest zwykła reedycją. Prócz odświeżonej wersji albumu “Vernal Crossing” (1993 rok) zawiera współczesną reinterpretację dokonaną przez samego Storey’a. Takie potraktowanie sprawy rodzi przed konsumentem muzyki wiele możliwości. Oczywiście możemy porównać oba dyski i na własny sposób ocenić muzyczny rozwój Rapoon, ale nie tylko my… Wersja anno domini 2013 pokazuje jak ten album po 20 latach widzi sam autor. I choć jest to radykalna reinterpretacja i niemal zupełnie nowy album (pewne elementy starego albumu można usłyszeć np. w “The Waters Edge”) – wciąż czuć tu niesamowity klimat. Przede wszytskim obserwujemy rozwój: choćby zastąpienie pokładów rytmu znacznym rozbudowaniem formalnym struktury z wyraźnym uniknięciem samocytowania przez Storey’a.
Powróćmy jednak na chwilę do krążka z 1993 roku. Właściwość muzyki zasadza się tu na kontrastach, polegają one na zmianie uformowania melodyczno – tematycznego, ale przede wszystkim na zmianach rytmu. Ten czynnik bowiem odcisnął niebagatelne piętno na wczesnych dokonaniach Rapoon. Mądre głowy mówią, że jest to bezpośrednia kontynuacja muzycznej drogi podjętej jeszcze za czasów Zoviet France. W tym miejscu dochodzimy do czysto retrospektywnej funkcji “Vernal Crossing”. Są tu utwory mocno zasadzone w hipnotycznej, niemal rytualnej atmosferze. Z drugiej strony pojawia się nowe podejście traktowania struktury dźwiękowej (np. “Anatapurrah”). W każdym przypadku (także w na Remake 2013) Storey potrafi układać (porządkować) dźwięki tak, aby dawały wrażenie, że jego muzyka ma jakąś własną logikę rozwoju.
A jest to rozwój z jednej komórki tematycznej (powiew orientu), rozwój poprzez szereg zabiegów, kombinacji, powtórzeń, zmian, skróceń lub rozszerzeń odpowiednio (wspomnianego już) rytmu, ale i modulacji (choćby wokalnych) oraz dynamiki.
“Vernal Crossing Revisited” to album, który ilustruje istotny wycinek muzycznej drogi Robina Storey’a. Wieloletnie doświadczenie tego muzyka pozwoliło przetrawić różne prądy, wpływy i nadawać im kształt muzyki osobistej.

To już czwarte wydawnictwo Rapoon pod skrzydłami gdańskiej wytwórni Zoharum. Tym razem to nie składanka a reedycja na 20-lecie wydania trzeciej płyty Storeya “Vernal Crossing”. Polskie wydanie to nowa nazwa albumu „Vernal Crossing Revisited” i dwie płyty CD. Jedynka to oryginał, który został zremasterowany przez Łukasza Miernika. Drugi dysk to nowa interpretacja stworzona przez samego autora. Muszą przyznać, że to bardzo ciekawy pomysł na reedycje. Intersujące jest posłuchać jak sam autor potraktował po tylu latach jeden ze swoich klasycznych albumów. Zerknąłem na swoje poprzednie wypociny na temat Rapoon, znalazłem tylko same „ochy i achy” i tym razem nie mogę się wyrwać z szeregu ;).
Nie będę kolejny raz oryginalny gdyż wydawnictwo bardzo mi przypadła do gustu. W ostatnim czasie to kolejne moje spotkanie z Robinem, muszę przyznać, że chyba najłatwiejsze w odbiorze. To dzięki temu, że główną role odgrywa tutaj rytm. Hipnotyczno-etniczne dudnienia stworzyły sztywne ramy w rytualnej konstrukcji całego albumu. Samo wypełnianie uderzeń to niezwykła dawka krótkich plemiennych melodii polanych ambientowym sosem. Podoba mi się tutaj nietypowa lekkość i nie nachalność samej muzyki. Wszystko płynie powoli i konsekwentnie celnie trafia w moje receptory słuchowe. Kawał porządnie skrojonego klimatycznego etnicznego ambientu.
Smakołyk numer dwa to „Vernal Crossing” w nowej wersji. Interpretacja jest dla mnie sporym zaskoczeniem. Podoba mi się samo podejście autora. Nie poszedł na łatwiznę tworząc muzykę, która brzmi jak zupełnie nowy krążek. Oczywiście jest podobny nastrój i klimat, ale sama struktura muzyki mocno się różni. Sam nie wiem, który krążek podoba mi się bardziej, choć pisząc tą recenzją bardziej skłaniam się przy dwójce. Zdecydowanie warto posłuchać „Vernal Crossing Revisited” i samemu wybrać swojego faworyta. 😉